بود توانست بگريزد . بارى اگر اوزون حسن به نخستين پيروزى خود قانع شده بود سلطان عثمانى با سرافكندگى به راه خود رفته بود و اوزون حسن سرزمينى را كه از او گرفتند از دست نمىداد .
پس از آنكه لشكر سه روز آسود ، سلطان عثمانى بر آن شد كه از همان راهى كه آمده است بازگردد . پس اردو را برچيد و به سوى بايبرت « 1 » پيش راند و در آنجا ديد كه مردم شهر و حومه به واسطهء شكست اوزون حسن به نقاط مستحكم كوهستانى گريختهاند . با اين همه آقنجيها عدهاى را اسير كردند و دست به غارت گشودند ، ولى ايرانيان بر گروهى از اين آقنجيها تاختند و اسيران و غنايم را باز پس گرفتند و آقنجيها را دنبال كردند ؛ آنان تا شهر بايبرت عقب نشستند . چون ايرانيان همچنان به تعقيب آنان پرداخته بودند آقنجيها از آن شهريك شب و روز ، يعنى تا بعد از ظهر روز بعد دفاع كردند تا خبر به لشكر عثمانى رسيد و نيروى امدادى برايشان فرستاده شد . ايرانيان چون اين بشنيدند بازگشتند و در انتظار حملهء دشمن ننشستند . پس ما به پيشروى خود ادامه داديم و به كرانهء رود بزرگ فرات رسيديم . دژها و روستاها را تهى از مردمان و بسيارى از آنها را سوخته يافتيم . چون به گدار رسيديم آقنجيها بىآنكه از سوى دشمن مقاومتى ببينند از آن گذشتند و روستاهاى آن سوى كرانه را تا مسافت يك روز راه گشتند و رمههايى از بز و گوسفند بغنيمت گرفتند . همين كه به اردوگاه بازگشتند راه « ارفنيا « 2 » » را در پيش گرفتيم كه شهرى بود در پيش روى ما و مردم آن گريخته بودند . در اينجا شبى اردو زديم ، و چهار روز پس از آنكه آنجا را ترك گفتيم به قرهحصار « 3 » رسيديم كه بر فراز كوهى سياه نهاده است . موقع طبيعى بسيار مستحكمى دارد زيرا بر گرد آن پرتگاههاست جز از يك سو - كه از آنجا پس از طى كورهراهى پرپيچ و خم و سنگلاخ مىتوان به دروازهء شهر رسيد . در آنجا اردو زديم . مردم شهر خاموش بر بارو ايستاده و به نيزههاى تيز و تير و كمان مسلح شده بودند . نخست نه گوش به سخن كسى مىدادند و نه چيزى مىگفتند بلكه هركه به ايشان نزديك مىشد او را به ضرب تير از پاى درمىآوردند تا اينكه عثمانيان را بر آن داشتند كه شهر را با پنج توپ هدف قرار دهند . دو عرادهء توپ را بر فراز تپهاى
هامش
( 1 ) . در متنBaibertو در حاشيهء گرى بيبورتBaiboort.
( 2 ) .Erfenia، ارزروم يا ارزنجان .
( 3 ) . قرهحصار شابين .