افواج اروميه به چند طبقه تقسيم مىشوند . بدين معنى كه آنهايى كه به قرهبينه مسلح هستند تحت فرماندهى رييس ويژهاى قرار دارند و با نيزهداران نمىآميزند . نيزهداران هم فوج مخصوص به خود دارند . ضمنا با تمام مهارت بىنظيرى كه نيزهداران سلاح خود را به كار مىبرند ، هنگام به كار بردن ژوبين فوق العاده هراسانگيزتر مىشوند . ژوبين يك قطعه آهن به طول سه پا و نيم است كه در يك انتهاى آن تيغهى سه پهلويى شبيه سرنيزههاى بسيار تيز قرار دارد و در انتهاى ديگر آن دو برجستگى يا دگمه به فاصلهى شش پوس از يكديگر تعبيه شده است . آنها هميشه دو عدد ژوبين كه در غلاف نهاده شده ، با خود دارند .
ژوبينها تقريبا به طور افقى زير ران راست قرار مىگيرند و مانند تنگ اسب به وسيلهى دو تسمهاى كه سخت كشيده شده است و از رو مىگذرد به بغل زين متصل مىشوند . آنها اين سلاح را با موفقيت كامل در برابر تركها كه بىنهايت از آن واهمه دارند ، به كار مىبرند . براى اينكه بتوان ژوبين را به درستى پرتاب نمود تمرين و نيروى فوقالعاده لازم است .
افشارها كه در پرتاب ژوبين بسيار مهارت دارند ، وسط ژوبين را در دست مىگيرند و آن را به طور عمودى از جلو به عقب به نوسان درمىآورند بدون آنكه نشانهگيرى كنند . موقعى كه ژوبين آمادهى پرتاب شد ، آن را بالاى سر خود مىبرند و به صورت افقى نگاه مىدارند و سپس با يك حركت سريع آن را پرتاب مىكنند . دقت آنها در پرتاب اين سلاح در فاصلهى بيش از چهل قدم در حالى كه بر اسب سوارند و چهارنعل مىرانند ، واقعا شگفتانگيز است . اكثر افشارها براى برداشتن ژوبين از اسب پياده نمىشوند و با مهارت غير قابل تصورى در حال تاخت آن را از روى زمين برمىدارند . تركها براى حفظ خود در برابر اين سلاح كاملا روى اسبشان دراز مىكشند و چشم خود را به عقب مىدوزند و تا آنجا كه مىتوانند در اين وضع باقى مىمانند . ضمنا بازوى خود را به عقب نگاه مىدارند و سعى مىكنند كه با شمشيرهايشان ژوبين را برگردانند ، ولى به ندرت در اين كار موفق مىشوند .
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 264
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٢٦٤