آخرين قسمت گروههاى سوارنظام ، كه بدون شك بدترين آنها است ، آذرى ناميده مىشود . اسب و سلاح آنها را پادشاه تامين مىكند و افرادى كه آن را تشكيل مىدهند ، بايد همواره اسبهايشان را آماده داشته باشند . به اين افراد مواجب نمىدهند و فقط هنگام جنگ آذوقه و عليق دريافت مىدارند .
منظرهى اين افراد بيچاره موقعى كه احضار مىشوند ، رقتآور است . در اين گروه پيرمردهايى ديده مىشوند كه پارهاى از اوقات متجاوز از بيست سالى است كه بر اسب سوار نشدهاند . سلاح بعضيها قرهبينههاى كهنه است كه از زنگ پوشيده شده ، قسمت چوبيش را كرم خورده است . برخى ديگر شمشيرها و نيزههايى دارند كه گويى از يك قرن پيش رنگ آفتاب را نديدهاند . بعضيها ، به جاى خود ، بچههاى ده دوازده ساله را مىفرستند كه بر اسب چلاق يا يك چشم و يا ماديانهايى كه هرگز زين بر پشتشان قرار نگرفته است ، سوارند . برخى هم نوكرهايشان را به جاى خود مىفرستند كه در اين موقعيت اربابشان را وادار مىكنند اسب و سلاح خوب در اختيارشان بگذارد تا از ديگران متمايز باشند .
پادشاه براى محافظت خود يك فوج دوازده هزار نفرى پيادهنظام دارد كه فرماندهى آن را به يك گرجى سپرده است . اين شخص توانسته تا حدى در اين فوج انضباط برقرار نمايد . افراد اين فوج از بين خوشهيكلترين و بهترين تيراندازهاى كشور انتخاب شده است و آنها را جانباز مىنامند .
جانبازها به طور متحد الشكل جامههاى سرخ خيلى كوتاه دربر دارند . سلاحشان تفنگهاى بلند بدون سرنيزه است كه بيش از بيست ليور وزن دارد . آنها از فشنگ استفاده نمىكنند و تفنگ را به سادگى با باروت و گلوله پر مىكنند و با اين حال قادرند با دقت كامل و از فواصل دور تيراندازى بنمايند . از آنجا كه كليهى مخارج مسكن و لباس و غذاى آنها از طرف شاه تامين مىگردد مواجب قابل ملاحظهاى ندارند و فقط در مورد افراد متاهل و به منظور كمك به معاش خانوادهشان سالى دوازده تومان به اضافهى دو تا سه خروار جنس به آنها داده مىشود .
سفر در ايران ( فارسى ) — صفحة 265
مساهمون: گاسپار دروويل
ص٢٦٥