خشنودى به قضا و حكم خداوند همراه شود ، سبب كاهش سنگينى گناه و يا از بين رفتن كيفر و پيامد آن خواهد گرديد ، زيرا بيمارى ، خود نوعى عذاب است . افزون بر اين ، ممكن است خداوند از روى فضل و كرم خويش به بيماران ، آنانكه از آزار ديگران خوددارى مىكنند و هركه نيتى پاك و هدفى نيكو دارد ثواب عطا نمايد . ازاينرو امام عليه السّلام در ادامه مىفرمايد : « و خداى سبحان هريك از بندگان را كه بخواهد به سبب نيت راست و درون پاكش [ و فضل و كرم خود ] وارد بهشت مىكند » ، زيرا او اهل بخشايش ، آمرزش ، بخشش و مهربانى است . شريف رضى مىگويد : امام عليه السّلام به درستى فرمودهاند كه بيمارى پاداشى ندارد ، زيرا از يك سو ، پاداش و ثواب در برابر كارهاى بندگان داده مىشود و از سوى ديگر ، به ازاى امراض و دردهايى كه از سوى خدا به بندگان مىرسد ، آنان تنها شايسته دريافت عوض و جايگزين مىشوند و چنانكه پيداست پاداش و عوض با يكديگر متفاوت بوده و امام عليه السّلام با دانش نافذ و ديد صائب خود بدان اشاره كردهاند .
[ 42 - و قال عليه السلام في ذكر خبّاب ابن الأرتّ : . . . ]
42 - و قال عليه السلام في ذكر خبّاب ابن الأرتّ : « يرحم اللّه خبّاب ابن الأرتّ فلقد أسلم راغبا و هاجر طائعا و قنع بالكفاف و رضي عن اللّه و عاش مجاهدا . »
ترجمه : به ياد يكى از ياران ، به نام « خبّاب بن أرت » فرمود : خدا خبّاب بن أرت را رحمت كند ؛ با رغبت مسلمان شد ، از روى فرمانبردارى هجرت كرد ، به آنچه او را كافى بود قناعت نمود ، از خدا راضى بود و مجاهدانه زيست .