265 - و قال عليه السلام : « إنّ كلام الحكماء إذا كان صوابا كان دواء و إذا كان خطا كان داء . »
ترجمه : گفتار درست حكيمان ، درمان ، و سخن نادرستشان ، درد جان است .
شرح : مردم به حكيمان و دانشمندان گوش فرا داده و سخنانشان را دستور زندگى و رفتار خويش و نشان حقيقت و عدالت قرار مىدهند . از اين رو ، گفتار حق و درست آنان سبب رحمت و بركت زندگى و كلام ناآگاهانه و گمراهگرشان مايه عذاب و آتش است . با نام هدايت ، حكمت ، امنيت و دفاع ، چه بسيار خونهايى كه ريخته شده و حقوقى كه تباه گرديده است .
[ 266 - و سأله رجل أن يعرّفه الإيمان فقال عليه السلام : ]
266 - و سأله رجل أن يعرّفه الإيمان فقال عليه السلام : « إذا كان الغد فاتني حتّى اخبرك على أسماع النّاس فإن نسيت مقالتي حفظها عليك غيرك فإنّ الكلام كالشّاردة ينقفها هذا و يخطئها هذا . »
ترجمه : شخصى از امام عليه السّلام پرسيد كه ايمان را تعريف كن . فرمود : فردا نزد من بيا تا در جمع مردم پاسخ گويم كه اگر تو گفتارم را فراموش كنى ، ديگرى آن را به خاطر بسپارد ، زيرا گفتار چونان شكار رمنده است ؛ يكى آن را به دست آورده و ديگرى از دست مىدهد .
شرح : « الشّاردة » رمنده و گريزان ؛ « ينقفها » ضدّ « يخطئها » به آن مىرسد .
شريف رضى مىگويد : پاسخ امام عليه السّلام در حكمت 30 بيان شد : « ايمان بر چهار