[ 236 - و قال عليه السلام : « إنّ قوما عبدوا اللّه رغبة فتلك عبادة ]
236 - و قال عليه السلام : « إنّ قوما عبدوا اللّه رغبة فتلك عبادة التّجّار و إنّ قوما عبدوا اللّه رهبة فتلك عبادة العبيد و إنّ قوما عبدوا اللّه شكرا فتلك عبادة الأحرار . »
ترجمه : گروهى خدا را به اميد بخشش پرستش كردند كه اين پرستش بازرگانان است . دستهاى او را از روى ترس عبادت كردند كه اين عبادت بردگان است و جمعى نيز خدا را سپاسگزارانه پرستيدند و اين پرستش آزادگان است .
شرح : هر كارى به انگيزهاى انجام مىشود . انگيزه انسان براى بندگى خدا از سه حال بيرون نيست :
نخست : ترس از كيفر ؛ بسان بردهاى اسير . با وجود اين ، خداوند عبادت او را مىپذيرد و از فضل خويش به وى مىبخشد ، زيرا به يگانگى خدا ، حساب و كيفر ، فرستادگان و كتابهاى آسمانىاش ايمان دارد .
دوم : آرزوى دستيابى به پاداش و ثواب ؛ همچون كسى كه به دنبال سود ، تجارت مىكند . در اين صورت نيز هدف بندگى تحقق مىيابد . ازاين رو ، مورد پذيرش خدا قرار گرفته و شايسته پاداش است .
سوم : ستايش خدا در برابر لطف و نعمتها و بزرگداشت يگانگى پروردگار بدون انگيزه رهايى از زيان يا به دست آوردن سود . اينگونه بندگى ، راستين و خالصانه و نشان از علم و يقين به بزرگى خدا است .