دستور مىدهد . » « 1 »
231 - و قال عليه السلام : « من يعط باليد القصيرة يعط باليد الطّويلة . »
ترجمه : آنكس كه با دست كوتاه ببخشد ، از دستى بلند پاداش گيرد .
شرح : سيد رضى مىگويد : معناى سخن امام عليه السّلام اين است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خير و نيكى انفاق مىكند ، هرچند كم باشد ، خداوند پاداش بسيار به او مىدهد . مقصود از دو بار ياد كرد از « دست » در اينجا ، دو نعمت است . در واقع امام عليه السّلام بين نعمت انسان و نعمت پروردگار ، با تعبير دست كوتاه و دست بلند فرق گذاشته ، اولى را كه بخشش انسانى است ، كوتاه و دومى را كه از ناحيه خداوند است بلند مىداند . سبب تعبير ياد شده آن است كه فضل و بركت خداوند ، اصل و منشأ ديگر نعمتها و چندين برابر آنها است . مراد از « دست كوتاه » در اينجا ، كار و تلاش انسانى است . به باور ما مقصود از بخشيدن ، جانفشانى و دادن دارايىهاى گرانبها براى يارى حقيقت و عدالت و نابودى ستم است . ازاينرو ، دريافت سيد رضى و ديگر شارحان پس از او ، مبنى بر اختصاص آن به صدقه به تهيدستان كامل نيست . « دست بلند » نيز كنايه از عطاى پايدار خداوند است ؛ چنانكه در قرآن مىخوانيم : « بخششى است قطع ناشدنى ! » « 2 » در كلام خداوند ، از انواع
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 6 ، ص 192 ؛ نور الثقلين ، ج 3 ، ص 78 ، ح 195 ؛ بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 269 .
( 2 ) .عَطاءً غَيْرَ مَجْذُوذٍهود / 11 : 108 .