126 - و قال عليه السلام : « من قصّر في العمل ابتلي بالهمّ و لا حاجة للّه فيمن ليس للّه في ماله و نفسه نصيب . »
ترجمه : آنكس كه در عمل كوتاهى كند ، دچار اندوه گردد و آن را كه از مال و جانش بهرهاى در راه خدا نباشد خدا را به او نيازى نيست .
شرح : بر اساس قضا و قدر الاهى ، گاه آدمى سلامتى ، دارايى و خانواده خود را از دست مىدهد . در اين حال ، صبر و درخواست پاداش از خداوند ، اجر و مزد دو چندان را به همراه داشته و سختىها را آسان مىكند . « 1 » در مقابل هرگاه بر اثر كوتاهى انسان و به دست خود او اندوهى پيش آيد ، صبر كردن بر آن ، سودى نداشته و شايسته سرزنش خدا و مردمان است . در واقع فرد ياد
هامش
( 1 ) . در حديثى مرفوع آمده است : « إذا أحبّ اللّه عبدا ابتلاه في ماله أو في نفسه » ( هرگاه خدا بندهاى را دوست بدارد ، او را در مال و يا جانش مىآزمايد . ) كنز العمال ، ج 3 ، ص 307 ، ح 6683 ؛ الطبقات الكبرى ، ج 7 ، ص 477 ؛ شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 18 ، ص 317 . عبد اللّه بن انس از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله نقل مىكند كه فرمود : « كدام يك از شما دوست دارد كه هيچگاه بيمار نگردد ؟ » گفتند : همه ما ، اى رسول خدا ! فرمود : « آيا مىخواهيد همچون حيواناتى باشيد كه بر يكديگر يورش مىبرند ؟ آيا دوست نداريد كه دچار بلا شويد و آن ، كفاره گناهانتان باشد ؟ سوگند به خدايى كه مرا به شايستگى برانگيخت ، هركس در بهشت رتبهاى دارد كه با عمل خود بدان نمىرسد . خدا او را مىآزمايد تا به آن مقام دست يابد . » شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 18 ، ص 317 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 2 ، ص 56 ، ح 49 . در حديثى ديگر مىخوانيم : « ما من مسلم يمرض مرضا إلّا حتّ اللّه به خطاياه كما تحتّ الشّجرة ورقها » ( هر مسلمانى كه بيمار شود ، خداوند گناهانش را مىريزد ؛ چونان درختى كه برگ خود را فرو مىريزد . ) شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج 18 ، ص 317 . جابر بن عبد اللّه در روايتى مرفوع مىآورد : « يودّ أهل العافية يوم القيامة أنّ لحومهم كانت تقرض بالمقاريض لمّا يرون من ثواب أهل البلاء » ( در روز قيامت ، نجات يافتگان با ديدن پاداش بلا ديدگان آرزو مىكنند اى كاش گوشتهاى بدنشان با قيچى تكه تكه مىگرديد . ) همان ، ص 318 .