يا حفاظت از انرژىهاى والدين را مشكل مىيابند ، ليبرالها از اساس قابل انتقاد هستند . يك بخش مهم از تفكر ليبرالى عميقاً از نقش و عملكرد والدينى بيزار است . دستكم گروهى از چپگرايان ، ازدواج يا فرزند را خوش ندارند . از نظر آنها ، حجم وسيع انرژى معطوف به ديگران كه جذب خانواده مىشود ، مانعى بر سر راه آزادى انتخاب و در نهايت خودباورى است . اين امر بهويژه در مورد زنان صدق مىكند و به همين دليل است كه فمينيستهاى راديكال مادرى را به منزله توطئهاى مىبينند كه براى عدم تحقق حقوق برابر و فريب دادن زنان به بازگشت به نقشهاى فرودستانه و پست در درون خانواده طراحى شده است .
فردگرايى خشن البته يك رويكرد مشخص از ليبراليسم آمريكايى است . حقوق فردى محور خويشتن شناسى ما به عنوان يك ملت است . ترس عميق از آنكه مبادا دولت بيش از اندازه در شكل دادن به شخصيت اخلاقى شهروندان خود دخالت كند ، زمينهساز ايجاد اين سنت غنى شده است . حقوق فردى همچنين نسبت به هر گونه تحميل قاهران ارزشهاى مذهبى يا اخلاقى هشدار مىدهد .
اما ليبراليسم ممكن است بيش از اندازه پيشروى كند . همانطور كه مايكل لِريز اشاره كرده است ، « بيش از اندازه تقدس قائل شدن براى آزادى انتخاب به عنوان بالاترين هدف ما در زندگى » مىتواند به آسانى به خودپرستى و مادىگرايى تغيير شكل دهد . « 1 » اين امر همچنين مىتواند به
هامش
( 1 ). Michael Lerner , The Politics of Meaning : Restoring Hope and Possibility in an Age of Cynicism ( Reading , Mass . : Addison - Wesley , 1996 ) , p . 93 .