( 1 ) بالاى سر او بايستاد و ياران خويش را گفت : فرود آييد و كار او تمام كنيد و سر از پيكر او جدا سازيد .
نصر بن خرشة الصنانىّ فرود آمد و او أبرص بود . پس ، به نزد آن حضرت رفت و محاسن مبارك آن سرور بگرفت و خواست كه سر از تن آن حضرت ببرد . امير المؤمنين حسين ( ع ) فرمود :
تو آن سگ أبرصى كه تو را به خواب ديدهام .
نصر گفت : مرا چنين مىگويى ؟ پس شمشير به گلوى مبارك او نهاده مىماليد و مىگفت :
أقتلك اليوم و نفسى تعلم * علما يقينا ليس فيه مزعم
أنّ أباك خير من يكلّم [ 120 ] * بعد النبىّ المصطفى المعظّم [ 121 ]
أقتلك اليوم و سوف أندم * و أنّ مثواى غدا جهنّم [ 122 ]
و قوّت بر شمشير مىكرد و نمىبريد . عمر سعد در خشم شد و مردى كه بر دست راست او ايستاده بود و نام او خولى بن يزيد الأصبحى ، آن ملعون را گفت : برو و كار حسين ( ع ) را تمام كن .
و خولى از اسب فروجست و سر مبارك فرزند رسول خدا ( ص ) و قرّة العين على مرتضى ( ع ) و سرور سينهء فاطمهء زهرا را از تن جدا ساخت . ( 661 )
بعد از شهادت امام حسين ( ع )
القصّه چون امير المؤمنين حسين بن على ( ع ) به درجهء شهادت فايز شد ، شخصى از بنى تميم ، نام او [ 276 ب ] أسود بن حنظله شمشير حسين ( ع ) برگرفت و جعونة بن الجونة الخضرمىّ [ 123 ] جامه از تن مبارك آن حضرت بيرون كرد و در پوشيد در حال أبرص شد و موى سر او فرو ريخت . پس ، أبحر بن العمر الجرمىّ [ 124 ] ازار از پاى او بيرون كرد و درپوشيد در حال زمين گير شد و از جاى نتوانست برخيزد و تا آخر عمر بر پاى
هامش
[ ( 120 ) ] م . چ : و لا محالا لا هلابكم .
[ ( 121 ) ] م . چ : ان اباك خير من تكلم .
[ ( 122 ) ] ل : بيت سوم را ندارد .
[ ( 123 ) ] چ : جعوبة بن الحوفة الحضرمى .
[ ( 124 ) ] ل . چ : بخير بن العمر .