( 1 ) اكنون مىبينم كه نصيحت نمىشنوند . جنگ آغاز نهادند و بسيارى از لشكر ما را زخمى و مجروح كردند . ديگر عذرى نماند .
پس ، زره خويش بپوشيد و شمشير حمايل كرد ، عمامه بر سر بست و بر دلدل برنشست ، قرآن خداى برگرفت و آواز داد :
اى مردمان ، كدام كس از شما اين مصحف را از من فرا مىستاند و پيش اين قوم مىرود و ايشان را به اوامر و نواهى كه در قرآن نوشته است مىخواند ؟ [ 177 الف ] غلامى از مجاشع [ 25 ] ، نام او مسلم ، پيش آمد و گفت : اى امير المؤمنين من بدين كار قيام نمايم .
آن حضرت فرمود : اى جوان اگر اين مصحف را پيش آن قوم برى و تو را هلاك كنند ، روا مىدارى ؟
گفت : روا مىدارم .
حضرت فرمود : اوّل دستهاى تو را كه بدان مصحف گرفته به شمشير بيندازند بعد از آن تو را زخمى ديگر زنند و هلاك گردانند .
جوان گفت : راضىام بدانچه فرمودى . چون رضاى بارى تعالى حاصل خواهد آمد ، باك ندارم .
امير المؤمنين دو كرّت [ 26 ] اين كلمات با او بگفت و حجّت بر او گرفت . آن جوان جواب داد :
شهيد شدن در راه خداى تعالى و ثوابى كه وعده كردهاند از درگاه خدا يافتن در جنب اين رنج پيش من سهل است .
پس ، امير المؤمنين او را دعاى خير كرد و آن جوان مصحف را از امير المؤمنين على ( ع ) بستد و پيش آن جماعت آورد و گفت :
اى مردمان ، امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع ) كه پسر عمّ رسول خدا ( ص ) و وصىّ محمّد مصطفى ( ص ) است اين مصحف را به دست من پيش شما فرستاده است و خود را معذور كرده و گفته كه من با شما بدين كلام خداى به هر چه در او نوشته [ شده ] است كار مىكنم . شما با من مخالفت مكنيد و به محاربت با من پيش مياييد ، از خداى تعالى بترسيد و خويشتن را به دست خود به هلاكت ميندازيد .
هامش
[ ( 25 ) ] خ . ل : مخاشع .
[ ( 26 ) ] ت . ل : بار .