بدان كه هر كس هر كه و هر چه را دوست ميدارد در قيامت با او محشور خواهد شد .
باب نود و هفتم علت آنكه بعضى خدا را ميشناسند و بعضى منكر خدا هستند
1 - حديث كرد مرا پدرم از . . . از زراره كه گفت پرسيدم از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام از معنى آيه شريفه : * ( وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى ) * ، كه خداوند عهد از بنى آدم گرفت ، براى چه ( منظورى ) بوده ؟ فرمود : براى اثبات و شناسانيدن خودش بوده و ليكن مردم فراموش نمودهاند موقع عهد و پيمان گرفتن از ايشان را و زود باشد كه ( در قيامت ) متذكر و ياد آور گردند ، و اگر خداوند عهد و ميثاق از مردم نگرفته بود كسى نميدانست كه خالق و رازق او كيست .
2 - حديث كردند ما را . . . از داود رقى از حضرت صادق عليه السّلام كه ميفرمود بعد از آنى كه خداوند بشر را خلق نمود بايشان فرمود : كيست پروردگار شما ؟
اولين كسى كه جواب داد رسول خدا صلى الله عليه و آله و ( بعد ) امير المؤمنين عليه السّلام و ( ما ) ائمه عليهم السّلام كه همه گفتند خدايا توئى پروردگار ما ، چون اول جواب دادند خداوند علم و دين را بايشان عنايت فرمود ، و بملائكه گفت اينهايند حاملان دين و علم من و امناى منند در ميان مخلوقاتم و ايشانند مسئول ( راهنماى بندگان من و بر مردم واجبست كه احكام و امور دينى خود را از ايشان سؤال كنند و آنان را دوست بدارند زيرا در قيامت از محبت و ولايت ايشان از مردم سؤال مىشود ) .
سپس به تمام بنى آدم فرمود اقرار كنيد بربوبيت و خدائى من و به اطاعت و دوستى اين چند نفر ( كه زودتر از شما اقرار بخدائى من نمودند ) پس همگى گفتند پروردگارا به آنچه كه فرمودى اقرار داريم ، خداى تعالى بملائكه فرمود : شاهد بر اقرار ايشان باشيد . ملائكه عرضكردند خدايا شاهديم بر اقرار آنها تا اينكه فردا ( ى قيامت ) نگويند غافل بوديم ( و نميدانستيم كه خدائى داريم و بايد او را عبادت