پيامبر ( ص ) فرمود : به زودى قومى خواهند آمد كه شما اعمال خودتان را در مقابل ايشان كوچك خواهيد شمرد . گفتند اى رسول خدا منظور قريش است ؟ فرمودند : نه . بلكه اهل يمن هستند كه دلهاى آنان نرمتر و قلبهاى ايشان رقيقتر است . گفتيم اى رسول خدا آنها از ما بهترند ؟ پيامبر با دست خود اشارهاى كردند كه دلالت بر برابرى داشت ، و فرمودند : فضل ما بر مردم ديگر چنان است كه خداوند مىفرمايد : لا يَسْتَوِي مِنْكُمْ من أَنْفَقَ من قَبْلِ الْفَتْحِ 57 : 10 [ 1 ] - برابر نيستند از شما آنها كه پيش از فتح مكه انفاق كردند .
ابن ابى ذئب با اسناد خود از جبير بن مطعم و او از پدرش نقل كرد كه مىگفت : در آن روز شنيدم كه پيامبر ( ص ) مىفرمود : اهل يمن پيش شما مىآيند كه همچون ابر پر بركتند ، و ايشان گزيدهترين مردم روى زمينند . مردى از انصار گفت : حتى از ما هم اى رسول خدا برترند ؟ پيامبر ( ص ) سكوت فرمود . او سه مرتبه گفتار خود را تكرار كرد و پيامبر ( ص ) در مرتبه چهارم آهسته فرمود : جز شما .
معمر ، و عبد الرحمن بن عبد العزيز با اسناد خود از مسور بن مخرمه برايم نقل كردند كه ، مىگفت : پيامبر ( ص ) حركت كردند و چون نزديك حديبيه رسيدند دست قصواء ناقهء آن حضرت در گودالى فرو رفت . و حيوان بر روى مدفوعاتى كه آنجا بود ، سقوط كرد و زانو زد .
مسلمانان بر حيوان بانگ زدند كه برخيزد ، ولى او برنخاست . گفتند : اين ناقه هم كه سركش شده است . پيامبر ( ص ) فرمودند : نه ، سركش نشده ، و عادت او هم سركشى نيست ، ولى همان كس كه فيل را از حركت بازداشت ، او را هم بازداشته است . همانا سوگند به خدا هر چه كه امروز قريش از من در مورد تعظيم و بزرگداشت حرم الهى بخواهند ، خواهم داد . گويد : بعد شروع به حركت دادن ناقه كرديم تا از جا برخاست و پيامبر ( ص ) ، به جاى اول و نقطهء حركت برگشتند تا اينكه در كنار يكى از چاههاى كم آب فرود آمدند . چاهى كه آنجا بود بسيار كم آب بود و مقدار كمى آب از آن بيرون كشيده مىشد . مردم از كمى آب به رسول خدا ( ص ) شكايت كردند . آن حضرت تيرى از تيردان خود بيرون كشيدند و آن تير را در چاه افكندند . چندان آب از چاه جوشيد كه تا زانوى شتران آبكش بالا آمد ، و كسانى كه با ظرفهاى خود كنار چاه نشسته بودند ، در آب غوطهور شدند . كسى كه آن تير را داخل چاه برد ، ناجية بن اعجم از قبيلهء بنى اسلم بود .
روايت شده است كه كنيزى از انصار براى ناجية بن اعجم هنگامى كه در چاه بود اين
هامش
[ 1 ] سورهء 57 ، بخشى از آيهء 10 .