سريّهء ابو عبيده به ذى القصه
اين سريّه هم در ماه ربيع الآخر سال ششم و شب شنبه انجام شده است و ابو عبيده دو شب از مدينه غايب بوده است .
عبد الرحمن بن زياد اشجعى ، از قول عيسى بن عميله ، و عبد الله بن حارث بن فضل از پدرش موضوع اين سريّه را برايم نقل كردند . و گفتار يكى از اين دو راوى بيشتر از ديگرى بود . آن دو گفتند : سرزمينهاى قبايل بنى ثعلبه و انمار گرفتار خشكسالى شده بود . اتفاقا رگبارى در رودبارهاى ناحيه تغلمين [ 1 ] باريد ، و بنى محارب و ثعلبه و انمار در آنجا جمع شدند و تصميم گرفتند كه به رمهء مدينه غارت ببرند . رمهء مسلمانان در آن هنگام در مراتع هيفا بود .
پيامبر ( ص ) ، ابو عبيدة بن جرّاح را همراه چهل نفر از مسلمانان پس از نماز مغرب به آن ناحيه اعزام فرمود . آنها شب تا سحر راه پيمودند و هنگام طلوع سپيده به ذى القصّه رسيدند و بر آنها غارت بردند ، اعراب نيز به كوهستانها گريختند . ابو عبيده مردى از ايشان را اسير گرفت و تعدادى از شتران و مقدارى هم كالا به دست آورد ، و آهنگ مدينه كرد . اسير مذكور مسلمان شد و پيامبر ( ص ) او را آزاد كردند ، و اموال را به پنج قسمت تقسيم فرموده ، يك بخش را به عنوان خمس تصرف ، و بقيه را ميان ايشان قسمت فرمودند .
سريّه زيد بن حارثه به عيص [ 2 ] در جمادى الاولى سال ششم
موسى بن محمد بن ابراهيم ، از قول پدرش برايم روايت كرد : چون پيامبر ( ص ) از جنگ غابه برگشت ، خبر رسيد كه كاروانى از قريش از شام مىآيد . پيامبر ( ص ) ، زيد بن حارثه را همراه يكصد و هفتاد سوار روانه فرمود ، و آنها كاروان و هر چه را كه در آن بود گرفتند . در آن روز مقدار زيادى نقره به دست آوردند كه مال صفوان بن اميه بود . برخى از افرادى را هم كه همراه كاروان بودند ، اسير كردند كه از جملهء ايشان : ابو العاص بن ربيع و مغيرة بن معاوية بن ابى العاص بودند . ابو العاص شبانه خود را به مدينه رساند ، و سحرگاه خود را به خانهء زينب دختر رسول خدا ( ص ) كه همسرش بود ، رساند و از او پناه خواست ، و زينب او را پناه داد .
چون پيامبر ( ص ) نماز صبح را خواندند ، زينب بر در خانهء خود ايستاد و با صداى بلند اعلام
هامش
[ 1 ] تغلمين ، اسم جايى است از سرزمينهاى خزاره و قبل از ريم ، ( معجم ما استعجم ، ص 203 ) .
[ 2 ] ميان عيص و مدينه چهار شب راه است . ( طبقات ابن سعد ، ج 2 ، ص 63 ) .