ابو بكر را گرفت و او را از جايگاه دور ساخت و خود به جاى او ايستاد . رافضيان مىگويند اين كار پيامبر ( ص ) نشان دهندهء آن است كه نمازگزاردن ابو بكر بدون دستور آن حضرت بوده است و خبر را نادرست مىدانند و مىگويند علم و يقين چنين حكم مىكند كه اگر پيامبر ( ص ) خود دستور نماز خواندن ابو بكر را صادر فرموده بود و آن را قبول داشت ، لازم نبود با بيمارى و ناتوانى مبادرت به بيرون آمدن از حجره فرمايد تا آنجا كه ابو بكر را از جايگاه نماز كنار زند و خود در جايگاه بايستد ، و اگر به فرمان پيامبر ( ص ) صورت گرفته بود ، ابو بكر را به حال خود رها مىفرمود و پشت سرش نماز مىگزارد و بدان گونه كه شما مىگوييد ، همان گونه كه پشت سر عبد الرحمن بن عوف نماز گزارد با ابو بكر هم نماز مىگزارد .
( 1 ) شما خودتان گواهى مىدهيد كه نمازگزاردن پيامبر ( ص ) پشت سر عبد الرحمن بن عوف دليل بر فضيلت و برترى عبد الرحمن بر على نيست ، و حال آنكه حديث شما در مورد نمازگزاردن ابو بكر با مردم داراى ضعف و سستى و از احاديث شاذ است .
وانگهى ، رافضيان دربارهء اين حديث شما ، بر شما اعتراض مىكنند و مىگويند چگونه حديث عايشه را درباره نمازگزاردن ابو بكر مىپذيريد و آن را حجت قرار مىدهيد و سخن فاطمه را دربارهء فدك نمىپذيريد و حال آنكه گواهى ام ايمن و على بن ابى طالب كه خدايش از او خشنود باد همراه سخن فاطمه بود و پيامبر ( ص ) هم گواهى فرموده بود كه فاطمه اهل بهشت است .
( 2 ) اگر پاسخ بدهيد كه احكام با گواهى زن واجب نمىشود ، به شما مىگوييم حجتهاى اصولى دين هم همين گونه است و با گواهى زن واجب نمىشود ، اگر نماز ابو بكر با مردم موجب فضيلت او بر كسانى باشد كه پشت سرش نمازگزاردهاند ، بنابراين نمازگزاردن عمرو بن العاص بر ابو بكر و عمر موجب آن است كه عمر و عاص بر آن دو مقدم باشد و عمر و عاص هنگامى عهدهدار پيشنمازى بر ابو بكر و عمر بوده است كه فرماندهى سريه را هم بر عهده داشته است و امام جماعت بوده است و اين خبرى است كه مورد اتفاق است ، « 1 » بنابراين هيچ سببى براى تقدم ابو بكر بر على نيست .
( 3 ) برخى از اهل نظر در اين مورد به قياس پناه بردهاند و گفتهاند اگر جايز مىبود كه مفضول
هامش
( 1 ) براى اطلاع بيشتر در مورد اين سريه و فرماندهى عمرو عاص به سريه ذات السلاسل در ترجمه مغازى واقدى ، به قلم اين بنده ، ص 587 و ترجمه طبقات ، ج 2 ، به قلم اين بنده ، ص 162 و ترجمه نهاية الارب ، ج 2 ، به قلم اين بنده ، ص 253 كه از كتابهاى معتبر اهل سنت است مراجعه فرماييد .