مىپيچند و اگر پيراهنى بر تن او كنند دامن آن از زانو به پايين را بسنده نمىكند و نمىپوشاند . سپس او را حنوط مىكنند و بر دوش مىكشند و كنار گورش مىآورند و در آن مىنهند و تنها مىگذارند و بازمىگردند . او در تاريكى و تنگى و بيم گور تنها مىماند . آرى آنجا آرامگاه اوست تا آنجا كه پيكرش پوسيده و خاك توده مىگردد .
( 1 ) آنگاه كه روزگار به سرآيد و فرمان خدا فرا رسد و واپسين مردم به پيشينيان بپيوندند و فرمان خدا به از نو آفريدن خلق قرار گيرد ، فرمان مىدهد بانگى از آسمانها برآيد كه آسمان را بشكافد و از ميان خميده گرداند و هر كس در آن ساكن است بيمناك گردد و فرشتگان بر كرانههاى آن پايدارند . آنگاه فرمان به زمينها مىرسد و در حالى كه مردم آگاه نيستند ، زمين به جنبش مىآيد و چنان زمينلرزهاى پيش مىآيد كه كوهها را از بن مىكند و هموار مىسازد و از هيبت جلال خداوند برخى از كوهها به برخى ديگر فروكوفته و چون پشم زده شود و كوبيده شود كوبيدنى و هر كه را در دل زمين است بيرون آورد و آنان را پس از پوسيده شدن دوباره مىآفريند . و پس از پراكندگى فراهمشان مىآورد كه مىخواهد ايشان را بر پاى دارد و از كردارشان بازپرسد و هر كس از ايشان را كه نيكى كرده است ، پاداش نيكو دهد و هر كه را بدرفتار كرده است ، به بدى كردارش مكافات فرمايد . آنگاه آنان را به دو گروه مشخص فرمايد . گروهى در ثواب و گروهى در عقاب و آنان را هميشگى و جاودانه قرار خواهد داد . خير خداوند همراه فرمانبرندگان و شر او همراه نافرمانان است .
( 2 ) فرمانبرداران را به همسايگى خويش و جاودانگى در زندگى خوش هميشگى و همسايگى پروردگار گرامى و دوستى با محمد ( ص ) پاداش مىدهد . سرمنزلى كه فرودآيندگان در آن از آن كوچ نمىكنند و حال آنان دگرگون نمىشود . بيمها به آنان نمىرسد و گرفتارى آنان را در نمىيابد . دردها و اندوهها به ايشان روى نمىآورد از مرگ زينهارى يافتهاند و بيمى در از دست دادن چيزى ندارند . زندگى براى آنان روشن و نعمت و كرامت براى ايشان پايدار است . كنار جويهايى از آب زلال خوشبو و نهرهاى شيرى كه مزه آن دگرگون نشده است و جويهاى باده كه مايه خوشى آشامندگان است و نهرهاى عسل تصفيه شده و براى آنان همهء ميوهها و آمرزش پروردگارشان فراهم است ، « 1 » بر فرشهاى به يكديگر پيوسته و همسران پاكيزه و سيهچشم كه همچون تخمهاى در پرده كشيده شده و همچون ياقوت و مرجاناند ، با برخوردارى از ميوههاى جاودانهء نابريده و بازداشته نشده كه
هامش
( 1 ) برگرفته از آيات 14 سوره محمد و 31 و 32 سوره واقعه و 24 سوره رعد و ديگر سور قرآنى است .