زندگى مىكنند ، ولى چون در آن هنگام آن دو سالخورده بودهاند ، جايز است كه به مجاز گفته شود دو سرور سالخوردگان اهل بهشت ، ( 1 ) مىگوييم اگر چنين باشد اين خبر شامل همهء افرادى مىشود كه در آن هنگام سالخورده بودهاند و شامل همهء سالخوردگانى است كه در آن هنگام در محضر رسول خدا بودهاند ، بدون آنكه شامل كسانى باشد كه در آن هنگام سالخورده نبودهاند و چون على بن ابى طالب در آن هنگام سالخورده نبوده است مشمول اين خبر نيست . بر فرض كه ما ادعاى شما را در همين مورد بدون استقصاء بپذيريم و در آن دقت كنيم مىبينيم كه دربارهء آن نيازمند به تأويل هستيد و بر فرض كه تأويل شما را بپذيريم ، مىبينيد كه دليلى براى گفتارتان وجود ندارد ، و در اين صورت با آنچه كه شرح داديم و بيان كرديم معلوم مىشود كه گفتار رسول خدا ( ص ) كه دربارهء امام حسن و امام حسين فرموده است سرور جوانان اهل بهشتاند ، براى بيان فضيلت استوارتر و در شمول همگانى صحيحتر است و در مقايسه هم بر آن طعنه و خدشهاى وارد نمىشود و حال آنكه شما براى تصحيح خبرى كه مىآوريد ، نيازمند به تأويل هستيد .
( 2 )
بيانى مختصر درباره پيوند برادرى كه رسول خدا ( ص ) ميان مهاجران و انصار برقرار فرمود و پيوند برادرى كه ميان خود و على عليهما السلام برقرار كرد
اينك دربارهء حديث پيوند برادرى و دليل واضحى كه در آن است بينديشيد . پيامبر ( ص ) ياران خود را بر حسب منزلت آنان مشخص كرده است و آنان را بر حسب فضائلى كه داشتهاند و به يكديگر نزديك و پيوسته بودهاند ، برادر يكديگر قرار داده است « 1 » و چون از لحاظ فضيلت نسبت به ابو بكر هيچ كس از عمر به او نزديكتر نبوده است ، آن دو را برادر يكديگر قرار داده است و همين گونه چون منزلت طلحه و زبير به يكديگر نزديك بوده است آن دو را با يكديگر برادر قرار داده است و نسبت به عبد الرحمن بن عوف و عثمان هم همين گونه رفتار فرموده است ، و پس از آن به على فرموده است تو را براى خودم كنار
هامش
( 1 ) پيامبر ( ص ) ميان چهل و پنج تن از انصار و چهل و پنج تن از مهاجران عقد برادرى بست . براى اطلاع بيشتر به ابن سعد ، طبقات ، ج 1 ، بخش 2 ، ص 1 و ترجمه آن به قلم اين بنده مراجعه فرماييد .