اذا عرفت ذلك فالحق هو القول الاول اى عدم دخول الغاية فى حكم المغيى اخذا بالتبادر فى مثل المقام حال كه اين مطالب را دانستى پس مىگوييم كه به نظر ما حق همان نظريه اول است يعنى غايت اصلا داخل در مغيا نيست بدليل اينكه آنچه در اينگونه موارد به ذهن انسان تبادر مىكند همين است كه غايت داخل در مغيا نباشد قال سبحانه
تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ سَلامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ
( القدر / 4 و 5 ) فان المتبادر منه ان النزول او السلام الى مطلع الفجر لا فيه نفسه و لا بعده مثلا خداوند در مورد شب قدر فرموده است : در آن شب ملائكه و روح با اجازه پروردگارشان فرود مىآيند و تا طلوع فجر بركت و رحمت ادامه دارد . كه آنچه از اين آيات به ذهن ما تبادر مىكند اين است كه آمدوشد فرشتگان يا نزول رحمت و بركات الهى تنها تا طلوع فجر ادامه دارد نه در زمان فجر يا بعد از آن . و كقول القائل :
قرأت القرآن الى سورة الاسراء فان المتبادر خروج الاسراء عن اخباره بالقراءة و مثلا اگر كسى بگويد : من قرآن را تا سوره اسراء خواندم ، آنچه از اين جمله به ذهن انسان تبادر مىكند اين است كه او تا سر سوره اسراء را خوانده و خود سوره اسراء را نخوانده است فان تم ما