واحدى دلالت كرد بر اينكه خواندن يك سورهء كامل بعد از قرائت حمد در نماز واجب نيست او عدم وجوب الجلوس بعد السجدة الثانية يا خبر واحدى دلالت كرد بر اينكه جلسهء استراحت ( يعنى اينكه نمازگزار بعد از سجدهء دوم قدرى بنشيند و آنگاه براى ركعت بعد قيام كند ) در نماز واجب نيست فطبق العمل على وفق الامارة پس مكلف هم كار خود را برطبق همين امارهء ظنيه و خبر واحد منطبق كرد [ يعنى عملا تسبيحات اربعه را يكبار مىگفت و در نماز سوره نمىخواند و جلسهء استراحت را هم رعايت نمىكرد ] ثم تبين خطؤها بعد از مدتى معلوم شد كه آن اماره و خبر واحد اشتباه بوده است فهل يجزى عن الاعادة فى الوقت و القضاء خارجه او لا ؟ پس آيا نمازهايى را كه تاكنون به آن صورت خوانده است مجزى بوده و از اعادهء در وقت و قضاء در خارج وقت ، كفايت مىكند يا نه ؟ [ البته اين مثال براساس نظر آيت اللّه سبحانى است كه ايشان احكام بدست آمده از راه امارات را جزء احكام ظاهرى مىدانند اما براساس نظر مشهور ، خبر واحد و احكامى كه از آن استنباط مىشود جزء حكم واقعى مىباشد كه نوعا آقايان علماء در باب تغيير فتواى فقيه ، معتقد به اجزاء هستند ] او اذا صلى فى ثوب مستصحب الطهارة يا اگر فردى در لباسى كه طهارت آن را استصحاب كرده است نماز بخواند [ قانون استصحاب اين است كه اگر شما به حالت گذشتهء چيزى علم داشتيد و سپس در مورد آن شك كرديد مىبايست همان حكم سابق را در زمان حال اجرا نماييد مثلا اگر مىدانيم كه اين لباس طاهر بوده است و حالا
الموجز في أصول الفقه ( فارسى ) — صفحة 189
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٨٩