طرف نشد نماز را با تيمم بخواند ؟ با توجه به اين مطلب معلوم مىشود كه : بدار يعنى جايز بودن انجام دادن عمل به صورت اضطرارى در اول وقت . و اين جواز بدار يا عدم آن يك مسألهء اختلافى است كه بعضى از علماء آن را جايز مىدانند و گروهى هم بدار را جايز ندانسته بلكه صبر كردن تا آخر وقت به اميد بر طرف شدن عذر را واجب مىدانند ) [ حال اگر ما بدار را جايز بدانيم ] فصلى متيمما ثم صار واجدا له پس مكلف نمازش را با تيمم در اول وقت بخواند و پس از آن واجد آب شود [ كه در اينجا اين بحث مطرح مىشود كه آيا اعادهء آن نماز بعد از حصول آب ، لازم است يا نه ؟ ] و اخرى يكون العذر مستوعبا اما گاهى عذر همهء وقت را گرفته است كما اذا كان فاقدا للماء فى جميع الوقت مثل اينكه در تمام وقت آب وجود نداشته باشد فصلى متيمما ثم ارتفع العذر بعد خروج الوقت پس مكلف نمازش را با تيمم بخواند آنگاه بعد از پايان وقت ، عذر بر طرف شود [ كه در اينجا اين بحث مطرح است كه آيا قضاى آن نماز واجب است يا اينكه همان نمازى كه با تيمم خوانده شده كافى و مجزى خواهد بود ؟ ] فالكلام فى القسم الاول فى وجوب الاعادة فى الوقت و القضاء خارجه پس بحث ما در صورت اول [ كه عذر همهء وقت را نگرفته ] در مورد اين است كه آيا تكرار آن نماز در وقت يا قضاى آن در خارج از وقت واجب است يا نه ؟ كما ان الكلام فى الثانى فى وجوب القضاء چنان كه بحث ما در صورت دوم [ كه عذر همهء وقت را گرفته ] در مورد اين است كه آيا قضاى آن نماز بعد از وقت واجب است
الموجز في أصول الفقه ( فارسى ) — صفحة 184
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٨٤