( 1 ) در طرف مروه عطا فرمود و نبايد هيچ كس در آن مورد مدعى شود و هر كس هم مدعى شود ، حقى ندارد و حق اوست . و اين نامه را معاويه نوشت .
گويند ، رسول خدا ( ص ) براى سلمة بن مالك سلمى اين فرمان را صادر فرمود :
بر طبق اين نامه ، رسول خدا ( ص ) منطقهء ميان ذات الحناظى و ذات الاساود را در اختيار سلمه مىگذارد و كسى نبايد در اين مورد مدعى او شود . على بن ابى طالب ( ع ) و حاطب بن ابى بلتعه گواهند . [ 1 ]
گويند ، رسول خدا ( ص ) براى بنى جناب كه از قبيلهء كلب هستند ، اين فرمان را صادر فرمود : [ 2 ] اين نامهيى است از رسول خدا ( ص ) براى بنى جباب و همپيمانان ايشان و كسانى كه ايشان را يارى مىدهند كه نماز را برپا دارند و زكات را بپردازند و به ايمان تمسك جويند و به عهد و پيمان وفادار باشند و بر ايشان است كه در قبال هر پنج شتر چرا كننده يك گوسپند مادهء سالم بپردازند و در مورد شتران باركش كه خواربار حمل مىكنند از زكات معافند ، در مورد زكات محصول زمينهاى ديم و زمينهايى كه بايد آب بدهند ، ميزان زكات همان است كه امين - كارگزار زكات - تعيين كند و اين وظيفهيى است كه چيزى بر آن افزوده نمىشود .
سعد بن عبادة و عبد الله بن انيس و دحية بن خليفه كلبى گواهند .
گويند ، رسول خدا ( ص ) اين فرمان را صادر فرمود :
اين نامهيى است از محمد ( ص ) رسول خدا براى مهرى بن ابيض و كسانى از قبيلهء مهرة كه ايمان آوردهاند ، نسبت به ايشان هيچ گونه ظلم و ستمى نخواهد شد و بر آنان غارت برده نمىشود و هيچ كار دشوارى بر ايشان تحميل نخواهد شد و بر عهدهء ايشان است كه دستورهاى اسلام را انجام دهند ، و هر كس دين خود را مبدل سازد ، چنان است كه با خدا جنگ كرده است و هر آن كس ايمان آورد ، در پناه خدا و رسولش خواهد بود ، اشياء گمشده بايد به صاحبش مسترد شود و زكات دامها بايد پرداخت شود ، لغت تفث به معنى كار زشت است و لغت رفث به معنى جماع و گناه است . و اين نامه را محمد بن مسلمه نوشته است . [ 3 ]
هامش
[ 1 ] . ذات الحناظى و ذات الاوساد از منازل ميان كوفه و شام است . - م .
[ 2 ] . براى اطلاع بيشتر از اين نامه و شرح آن به مكاتيب الرسول ، ج 1 ، ص 422 - 417 مراجعه شود . - م .
[ 3 ] . ظاهرا معانى كلمات تفث و رفث را نمىدانستهاند و پرسيده بودهاند و رسول خدا ( ص ) ضمن اين نامه پاسخ فرموده