( 1 ) داشت كه يكى از ابى مرثد غنوى و ديگرى از مقداد بن عمرو بود .
پيامبر ( ص ) ميان اصحاب خود به پا خاست و ايشان را موعظه كرد و خبر داد كه خداوند متعال براى هر كس كه امروز كشته شود بهشت را واجب فرموده است .
عمير بن حمام كه از قبيله بنى سلمه بود و مشغول تهيهء خمير براى ياران خود بود ، همين كه گفتار پيامبر را شنيد برخاست ، و گفت اى رسول خدا اگر من كشته شوم بهشت از آن من خواهد بود ؟
فرمود آرى ، عمير بن حمام همان دم به دشمنان حمله كرد و خداوند متعال او را بدرجهء شهادت رساند او نخستين شهيد بود .
در اين موقع از لشكر كافران اسود بن عبد الاسد مخزومى در حالى كه به الاههء خود سوگند مىخورد كه بايد از حوض آب محمد ( ص ) و ياران او آب بياشامد و آن را ويران سازد حمله كرد . و چون نزديك حوض رسيد حمزة بن عبد المطلب با او برخورد و ضربتى محكم به او زد كه پايش را قطع نمود ، و او همچنان خود را كشاند و داخل حوض افكند و آن را آلوده ساخت و حمزه هم او را تعقيب كرد و كشت .
پس از كشته شدن اسود ، عتبه بن ربيعه با تعصب زيادى كه از گفتار ابو جهل پيدا كرده بود به ميدان آمد و در حالى كه هماورد مىطلبيد بانگ برداشت كه به خدا سوگند ابو جهل خواهد دانست كداميك از ما ترسوتر و خوارتر هستيم .
برادر عتبه ، شيبه و پسرش وليد هم به او پيوستند و شروع به هماورد خواستن نمودند .
سه نفر از انصار بيرون آمدند ، ولى گويى پيامبر ( ص ) از اين كار شرم داشت ، چه اين اولين جنگ ميان مسلمانان و كافران بود و پيامبر هم شخصا حضور داشت و مايل بود كه سختى و مشقت اين جنگ را خود و خويشانش عهدهدار باشند .
به اين جهت خطاب به آن سه نفر دستور فرمود كه به صف خود برگردند ، و پسر عموهاى عتبه و شيبه و وليد به جنگ آنها بروند . و در اين هنگام
دلائل النبوة ومعرفة أحوال صاحب الشريعة ( فارسي ) — صفحة 280
مساهمون: محمود مهدوى دامغانى
ص٢٨٠