( 1 ) اشراف قبائل مختلف به منظور اجراى همين نقشه متحد شدند و در اين هنگام جبرئيل پيش پيامبر آمد و دستور داد كه در بستر خود نخوابد و از مكر و انديشهء قوم آن حضرت را مطلع ساخت و آن شب پيامبر ( ص ) در خانهء خود نخوابيد و خداوند متعال اجازه هجرت و خروج از مكه داد ، و چون آن حضرت به مدينه آمد خداوند ضمن بر شمردن نعمتهاى خود نسبت به او آيهء سورهء انفال را كه مىفرمايد
وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ . . .
را نازل فرمود ، همچنين در مورد گفتار بعضى از قريش كه پيشنهاد كرده بودند آن حضرت را زندانى نمايند و انتظار مرگ او را بكشند و او را شاعرى مىپنداشتند اين آيه را نازل فرمود .
أَمْ يَقُولُونَ شاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ
« بلكه مىگويند شاعرى است كه انتظار مىكشيم براى او حادثهء روزگار را » آيهء 31 سورهء 52 .
و هم ابو عبد الله حافظ از ابن اسحق روايت مىكند كه پيامبر ( ص ) منتظر فرمان خداوند متعال بود تا اينكه قريش جمع شدند و نسبت به آن حضرت مكر نمودند و تصميم گرفتند كه او را بكشند و جبرئيل بحضورش آمد و دستور داد كه در جاى هميشگى نخسبد ، پيامبر ( ص ) على ( ع ) را احضار فرمود و به او دستور داد كه برد سبز رنگ حضرت را بپوشد و در رختخواب ايشان بخوابد و على ( ع ) چنان نمود و پيامبر ( ص ) در حالى كه مشركان بر در خانه جمع بودند مشتى خاك بر گرفت و روانه گرديد و آن را بر سر ايشان پاشيد و خداوند بينائى آنها را در آن لحظه گرفت و پيامبر را نديدند و آن حضرت شروع به خواندن سورهء يس فرمود تا آن آيه كه ميفرمايد
فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ
« چشمهاى ايشان را پوشيده داشتيم و ايشان نمىديدند » .
از عكرمه هم روايت ديگرى كه مؤيد اين روايت است نقل شده است .
خروج پيامبر ( ص ) همراه ابو بكر از مكه بسوى غار 27
و آياتى كه ظاهر شد .
عروة بن زبير از قول عايشه همسر پيامبر ( ص ) روايت مىكند كه مىگفت از وقتى كه پدر و مادر خود را شناختم هر دو متدين به دين اسلام بودند و هيچ روزى بر ما نميگذشت مگر اينكه پيامبر ( ص ) دو مرتبه در هر روز صبح و غروب بخانهء ما ميآمد چون مسلمانان گرفتار سختى شدند ابو بكر هم مانند ديگران