( 1 ) هيچ خيرى نديدم و اشاره به فاصلهء ميان انگشت شست و اشارهء خود كرد و گفت به همين اندازه كه سند آزادى ثويبه را نوشتم گاهى سيراب مىشوم ، اين حديث را بخارى از ابى اليمان نقل كرده است و اين خود يكى از دلائل و آيات بزرگ پيامبر ( ص ) است .
ابو عبد الله الحافظ با اسناد خود از قول ابن عباس در تفسير آيه
« وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ »
« زن ابو لهب كه بردارندهء هيمه است » روايت مىكند كه او خار و خاشاك جمع ميكرد و آنها را در راه پيامبر ميريخت تا مانع رفتن پيامبر و ياران او شود ، همچنين گفته شده است كه يكى از معانى
حَمَّالَةَ الْحَطَبِ
نقل كنندهء اخبار دروغ است ، دربارهء
« حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ »
گفته شده است منظور ريسمانهايى است كه در مكه فراوان بوده است و يا آنكه مسد عصائى است كه داراى چنبر است و يا آنكه مسد گلو بندهاى صدفى بدلى و بى ارزش است .
« باب گفتار الهى »
يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ
آيهء 67 سورهء 5 ، و آنچه دربارهء نگهدارى خداوند از پيامبر ( ص ) براى تبليغ رسالت و اداى امانت الهى و خير خواهى امت روايت شده است . » 51
ابو محمد عبد الله بن يوسف اصفهانى با اسناد خود از عايشه روايت مىكند كه مسلمانان از پيامبر نگهبانى مىكردند چون آيه نازل شد كه خدا ترا از مردم حفظ و نگهدارى ميفرمايد ، پيامبر سر خود را از دريچه بيرون آورد و گفت اى مردم پراكنده شويد كه خدا مرا در پناه خود خواهد داشت .
ابو سعيد بن ابى عمرو روايت مىكند كه شافعى ميگفت خداوند متعال هنگامى كه پيامبر را مبعوث فرمود احكام و فرائض را همچنان كه ميخواست بر او نازل كرد و هيچ كس فرمان الهى را باز نميدارد ، سپس دربارهء هر يك از فرائض دستورات ديگرى هم ميرسيد كه گاه مدتى بعد ابلاغ ميگرديد ، شافعى ميگفت آنچنان كه ميگويند نخستين آياتى كه بر پيامبر نازل شد
« اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ »
بوده است ، سپس آيات ديگرى نازل شد كه هيچيك فرمان دعوت مشركان را در بر نداشت .
مدتى گذشت جبرئيل نزد پيامبر آمد و گفت واجب است كه نزول وحى