با وجود اينها ، دربارهء اين ناهماهنگىها زيادهروى نكنيم . اين ناموزونيها اصولى نبوده و در معنى متن نيز تغييرى نمىدهند . اهميت آن در واقع بر اين حقيقت متكى است كه اين ناهماهنگىها در آن واحد دقتى را مىرساند كه براى تدوين مصحف عثمانى به كار رفته ، حتى وقتى هم كه املائى غلط به نظر مىآمده از روى علاقهاى كه به حفظ متن نازل شده بوده ، كلمه به همان صورت قديميش حفظ شده تا احترامش همچنان محفوظ بماند .
سبك قرآن
اسلام اوليه ، بر خلاف مسيحيت ، به عنوان مذهبى كه به كمك معجزه تثبيت شده باشد ، تجلى نمىكند . هيچ چيز در نظر محمد ( ص ) عجيبتر از اين نبوده كه خود را در نظر هموطنانش به عنوان يك انسان برتر و يا يك بشر اعجازگر بشناساند . مع الوصف ، در چندين آيهء قرآن در برابر مشركان تحدى مىكند كه اگر مىتوانند سورهاى همانند سورهء قرآن بياورند ( سورهء 93 2 : 21 و شماره 86 10 : 38 ، 39 ) « 234 » در جاى ديگرى هم كه بدون شك هدفش مخالفت با نصارى و يهود است اين تحدى باز هم جنبهء عامتر دارد :
« قل لئن اجتمعت الانس و الجن على أن يأتوا به مثل هذا القرآن لا ياتون بمثله و لو كان بعضهم لبعض ظهيرا بگو اى پيامبر كه اگر جن و انس متفق شوند كه مانند اين قرآن كتابى بياورند هرگز نتوانند ، هر چند
هامش
( 234 ) در قرآن 11 : 13 - 16 ، به مشركين تحدى مىشود كه ده سورهء همانند آن بياورند .