تاييد شده و به زمان بسيار قديمترى مىرسد ( ص 70 ) . اين املاء در مصاحف به شكل منظمى در حروف آخر كلمه ( 1 ) ت جمعهاى مؤنث سالم حفظ شده است . در نخستين بخش قسمت فعال جمع مثلا ك ( ا ) فزون ، مذكر يا مؤنث امثال : صلحت بجاى صالحات ، كذب بجاى كاذب ، كتب بجاى كتاب ، يا اسامى خاص مختوم به آن مثل رحمن ، شيطن ، كلب كه تلفظ مىشود : رحمان ، شيطان و كلاب - در پسوندهاى ضميرى جمع اول شخص فعل كامل ، اگر الف ماقبل آخر باشد مثل أنزلناه كه تلفظ مىشود أنزلنه « 208 » همچنين اين مصحف ( مانند نسخهء فلوگل ) املاء قديمى كلماتى از قبيل صلوة و زكات ( نه صورت ملفوظ آنها مانند صلاة و زكات ) را به همان صورت اوليه حفظ كرده است ( ص 112 ) .
به همين ترتيب ناشران قاهره مانند قرآنهاى « حجازى » و « كوفى » شكل ؟ را براى الف كوتاه در حرف ماقبل آخر كلمه و حرف پيش از آن حفظ كردهاند ( ص 112 همين كتاب ) .
و بالاخره همين رعايت در حفظ سنت املاء قديمى براى اى واو به عمل آمده است . تمام آن قسمتهائى كه بوسيلهء « دانى » شرح شده و در آنها بدون هيچ اشكالى بقاياى الفباى صوتى قديمى كه هنوز به وسيلهء نحويان تعميم نيافته بود ديده مىشود ، در مصحف ما وجود دارد .
( مثال : يدع الداع بجاى يدعوا الداعى سورهء 54 قمر آيهء 6 و 8 . ) « 209 »
هامش
( 208 ) دربارهء آى غير مكتوب در كلمه ، اما نوشته شده به صورت ( ا ) ، مراجعه كنيد مقنع دانى 24 - 11 ( فهرست ) .
( 209 ) اين موضوع و تمام مواردى كه بوسيلهء دانى ذكر شده ( به يادداشت قبل مراجعه شود ) مؤيد وجود الفباى قديم بوده و برخى از تمايلات را نشان مىدهد . مخصوصا