اندلسى ( قرن 8 / 14 ) « 203 » جزئيات آن را تشريح مىكند .
چنين به نظر مىرسد كه عوامل متعددى ناشران اين مصحف را وا - داشته كه الفباى قرآنى را حفظ كرده و الفبائى را كه در نسخ خطى از قرن 7 / 13 به بعد مورد قبول يافته و فلوگل و چند ناشر شرقى قرن گذشته آن را قبول كردهاند ، طرد نمايند . « 204 » بدين ترتيب توانستهاند كه مخصوصا در همان مسيرى بمانند كه سنت از قرن دوم / آغاز قرن نهم ، توسط امام مالك برايشان ترسيم كرده بود . امام مالك در جواب اشخاصى كه از او
هامش
( 203 ) دربارهء اين مؤلف به بروكلمن مراجعه كنيد 2 : 349 . اين اثر چندين بار شرح شده و نامش « مورد الظمأن فى رسم ( احرف ) القرآن » مىباشد . من اين كتاب را فقط از روى نسخهء خطى پاريس مىشناسم . كتابخانه ملى شمارهء 3264 ( شمارهء 6 ) .
ابو عبد اللّه محمد بن ابراهيم اموى شريشى ( م 718 ) معروف به خراز يا خرازى اهل فاس مراكش عالم قراآت . رسالهء ديگرش نيز « الدرر اللوامع فى اصل مقرأ الامام نافع » نيز خطى است . بروكلمن 2 : 320 ( 248 ) و غاية النهايه 2 : 237 . اين منظومه توسط شيخ عبد الواحد بن عاشر انصارى اندلسى شرح شده و بعد امام تنسى ( م 899 ) كتاب « الطراز على ضبط الخراز » را نوشت . م .
( 204 ) چاپ تبريز 1242 / 1826 ( غير مذكور به وسيلهء شوون 10 / 65 ، ولى يك نسخه از آن در كتابخانه مدرسهء السنهء شرقى موجود است ) داراى الفبائى است كاملا تازه كه همهء الفها را دارد ( مثل عباد ، العالمين ، انهار و غيره ) در صورتى كه چاپ رسمى قاهره فقط يك الف كوچكى در بالاى حرف دارد ( عبد ، العلمين ، انهر ) . همين الفباى جديد در چاپهاى قسطنطنيه نيز وجود دارد . يكى از اين چاپها كه بدون تاريخ است به خط حافظ عثمان ترك مىباشد كه در 1094 / 1693 نوشته شده ، همچنين 1291 / 1874 با ويژگىهائى دربارهء حروف مصوت . مع ذلك غالبا در هندوستان بدون اينكه الفها را در جاهائى كه بر حسب سنت وجود نداشته ، بنويسند ، به گذاشتن الف كوچكى بالاى حرف اكتفا مىكنند . نكتهء اخير در چاپ قاهره و چاپهاى بمبئى 1272 / 1855 ( چاپ سنگى ) و مولوى محمد على ( لاهور 1920 ) نيز وجود دارد .