پرسيده بودند كه آيا مجاز است از نوآورى الفباى قرآنى پيروى كنيم ؟ گفته بود : « نه ! ( ننويسيد ) قرآن را مگر با كتابت قديمى . » « 205 » و بدين ترتيب ، به اين عقيده نيز رسيدند كه متنى تهيه نمايند كه از هر جهت هم شكل همان متنى باشد كه در عهد عثمان تهيه شده بود و در « نسخههائى » كه به مراكز بزرگ امپراطورى ارسال شده بود حفظ گشته بود . ( شكل 2 ) « 206 » اگر بحث را تنها به مطالب اساسى محدود كنيم بايد بگوئيم كه اسلوب املاء قديم مخصوصا در املاء همزه ( علامتى كه شدت و ضعف تلفظ را مىرساند ) نمودار مىشد . در حالى كه در متون جديد ، اضافه بر همزه يكى از حروف علة ( آ ، او ، اى ) براى تأكيد نمايش تلفظ آن نوشته شده ، ولى در چاپ قاهره در اين حالات ، همزه روى خود خط قرار گرفته و بدون تاكيد . اين مطلب به سادگى توضيح مىگردد . به عقيدهء نحويان اسلامى ، اين تلفظ در گويش مردم مكه و مدينه وجود نداشته و فقط در زبان قبايل نجد بوده است . بر طبق املاء صوتى مورد قبول نخستين كاتبان وحى و جمع كنندگان اوليهء مصاحف ( ص 70 همين كتاب ) كه
هامش
( 205 ) دانى المقنع 10 ، مرجع نلدكه 3 : 20 كه جمله را بدون ترجمه گذاشته است .
جمله از اين قرار است : « سئل مالك ( م 179 ) هل يكتب المصحف على ما احدثه - الناس من الهجاء فقال لا الاعلى الكتبة الاولى » اتقان نوع 76 فصل 2 ، موضوعات 2 : 6 ، اتحاف : فصل فى ذكر جملة من مرسوم الخط . و راميار : تاريخ قرآن 140 . م .
( 206 ) يادداشت چاپ شده در آخر كتاب آن را تاييد مىكنند .
در يادداشت ضميمه آمده است : « و أخذ هجاؤه مما رواه علماء الرسم عن المصاحف التى بعث بها عثمان بن عفان الى البصرة و الكوفة و الشام و مكة و المصحف الذى جعله لأهل المدينة و المصحف الذى اختص به نفسه ، و عن المصاحف المنتسخة منها . » م .