بدون شك از طرف نويسندگان مصحف عثمانى نيز پذيرفته شده بود اين تلفظ نوشته نمىشد . ولى البته اين عمل طبيعة مؤمنينى را كه چنان تلفظى داشتند به هنگام قراءت آيات قرآنى مانع از تلفظ آن نمىشد .
بعدها وقتى همزه را در الفباى مصاحف وارد ساختند ( ص 114 ) ، اين كار خيلى جسارتآميز به نظر رسيد و متوجه بودند كه نبايد در تلفظ و يا استخوانبندى هماهنگ كلمه تغييرى پيش آورد . مثلا خطين
n Ht
« مجرمان » ( سوره 79 12 : 97 ) ، كه احتمالا مكىها آن را خطئين
na Hati
تلفظ مىكردند و باديه - نشينان نجد آن را خطئن
Hatiina
مىخواندند ، به نوشتن همزه ميان ط و اى اكتفا شد و البته اين كار بهيچوجه شكل كلمه را تغيير نداده است . به همين ترتيب در تمام مصحف مىتوان رسم الخط خيلى قديمى را پيدا كرد . از جمله املاء قرآن « حجازى » پاريس شمارهء 326 ( شكل 2 ) . « 207 »
يكى ديگر از مشخصات كاملا محسوس اين املاء قديمى ضبط آى كشيده است كه گاهى از اوقات توسط يك الف ضميمهء كلمه نمايانده مىشود و بعضى وقتها بوسيلهء يك خط كوتاه قائم كه بالاى آن كشيده مىشود و صداى آ مىدهد . مسلم است كه در اينجا ما در برابر يك رسم الخط بسيار قديمى قرار داريم كه بوسيلهء قرآنهاى « حجازى » و « كوفى »
هامش
( 207 ) مىتوان تعداد مثالها را زياد كرد . از جمله در نسخهء پاريس به شمارهء 326 (Foire) و شمارهء 327 (ro67Fo) همين كتاب ش 1 س 6 و ش 3 س 7 - كلمهء يا بت در چاپ رسمى قاهره با يك الف نوشته شده ( يا بت بجاى يا أبت ) به شكل 2 همين - كتاب مراجعه شود .