است .
خيلى زود احساس مىشود كه اين تسامح خطر بزرگى را در بر خواهد داشت . مثلا در برخى از موارد اجماع در برابر قياس قرار مىگيرد . براى نمونه بايد گفت كه اين مسأله عملا مطرح شده است : اگر مؤمنى به پيشنمازى اقتداء كند كه بر طبق قراءت ابن مسعود نماز مىخواند . آيا نماز اين مؤمن درست است ؟ امام مالك ( متوفى 179 / 795 ) ، بنيانگذار مكتب فقهى كه بنام خودش ( مالكى ) معروف است ، در اين مورد نظرى صريح و قاطع دارد . نمىتوان به پيشنمازى كسى كه از قراءت ابن مسعود تبعيت مىكند نماز خواند . « 152 » روايات ، اين نوع تحريم را حتى به زمان عمر مىكشانند كه مىگويند او اعلام داشته كه قراءت ابى جايز
هامش
اخذ كرده ( ايضا ص 8 س 9 ) . در مورد حمزه ( ببينيد ص 133 همين كتاب را ) . ولى نمونهء كاملترى در اين باره سعيد بن جبير ( متوفى 95 / 713 ) است كه بر حسب نقل ابن خلكان ( ص 205 س 3 ) قراءتش به ابن مسعود و عثمان مىرسد و در نقل مصحف او ( جفرى 246 - 252 ) نيز اين مطلب تأييد مىگردد .
( 152 ) نلدكه 3 : 108 ، مكتب امام ابو حنيفه خيلى پرتحمل است . مراجعه كنيد ايضا 3 : 109 در فصل « الصلاة خلف اهل الصلاح » نقل شده : « سئل مالك عمن صلى خلف - رجل يقرء بقراءة ابن مسعود ، قال : يخرج و يدعه و لا يأتم به » . ولى مكتب ابو حنيفه نظر ديگرى دارد :
« فلا قراءة ليوم لمسلمين الا بالحرف الواحد اختاره لهم امامهم » [ ابانهء مكى ( نسخهء برلين 578 ) 500 ] م .