پ - قراءت و قاريان
علم قراءت قرآن و تثبيت قطعى مصحف
علم قراءت قرآن همزمان با نزول وحى بوجود آمده و بر اثر لزوم مشخص گرديده است . اين علم در تثبيت قراءت متن قرآنى تاثير داشته و حتى وقتى هم كه كتابت قرآنى بوسيلهء الفباى عربى به عالىترين درجه دقت مىرسد ، اين علم باز هم علت وجودى خود را حفظ كرده و به عنوان متمم اطلاعاتى كه براى خواندن لازم و ضرور است ، باقى و پايدار مىماند .
قراءتها و قاريان قرآن
كلمهء « قراءت » « 133 » را بطور غير دقيق ترجمه كنيم مىشود : « خواندن » ولى در واقع اين كلمه به صور زير مىتواند ترجمه شود : « از بر خوانى » بكمك و يا بدون كمك يك متن مكتوب ، « روايت » دربارهء يك كلمه و يا يك قسمتى از قرآن . و همچنين « نوع از برخوانى » كتاب مقدس ، كه در اين حالت غالبا مىگويند : « قراءت ابى » ، « قراءت على » ، و در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه آيا منظور از قراءت مفهوم « مقابله و يا مصحف » نيست ؟
هامش
( 133 ) اين كلمه از ريشهء « قرء » گرفته شده كه معنى « ابلاغ كردن » و « خواندن با صداى بلند » را مىدهد .