بالاخره بدليل رعايت همين اصل است كه به علت نبودن علامت خاصى براى نماياندن حرف مصوت آ ، حرف مصوت « ي » را كه به غلط « الف كوتاه » ناميده شده به كار بردهاند .
اين كار بمراتب پرمعنى است : اين حرف مخصوص « آ » وقتى در آخر كلمه باشد ، در رسم الخط جديد ( در داخل كلمه صورت الف را دارد ) . ولى وقتى آ در هجاى ماقبل و يا پيش از ماقبل آخر كلمه واقع شده باشد همچنان حفظ مىشود [ مثل القيه در نسخه شمارهء 326 پاريس ( شكل 1 ) كه در مصحف القيه و بدون شك در قديم القاه تلفظ مىشده است ] .
روشهائى كه در رسم الخط قديم براى ضبط صداهاى كوتاه به كار رفته بسيار ابتدائى است . عسكرى بما مىگويد كه در ابتداء ضبط صداهاى كوتاه بكمك نقطه در قرآن ( ص 98 همين كتاب ) انجام شده است . مطالعهء قرآنهاى قديم هم اين نكته را تأييد مىكنند . أ بوسيلهء نقطهاى مشخص مىشد كه بالاى حرف گذاشته مىشد ، ا نقطهاى در زير حرف بود و أ نقطهاى در چپ و وسط ؛ ضبط تنوين ( أن ، ان ، اين ) نيز بوسيلهء دو نقطه در همان جاى ا أ بوده است . براى اينكه به خوبى روشن شود كه اين نقطهگذاريها در متون نخستين وجود نداشته و از كارهاى بعدى سرچشمه گرفته ، آن را مانند خود كلمه با مركب سياه نمىنوشتند ، « 127 » بلكه غالبا با مركب قرمز و گاهى از اوقات زرد و يا سبز و به ندرت در اين اواخر با مركب آبى مىنوشتند .
اين نوآورىها بدون مواجهه با يك مقاومت طولانى پذيرفته نمىشود . در پايان قرن سوم ( آغاز قرن دهم مسيحى ) هنوز دربارهء صحتش و جوازش بحث مىشود و مانند هميشه در اين موقع نيز به مقامات معاصر
هامش
( 127 ) دانى در النقط : 133 بر اين امر بسيار تاكيد مىكند .