و نيز متناسب با جاودانگى آن است .
ما در حال حاضر اين مسأله را انكار نمىكنيم كه قرآن با زمان نزولش مناسبت دارد ، درگذشته هم آن را انكار نكرديم اما اين را نيز مىگوييم كه با موضوع رسالت و جاودانگى آن ، مناسبت بيشترى دارد .
تحقيقا ، قرآن در بالاترين مرتبهء بيان از حيث الفاظ و آهنگها ، و معانى و صورتهاى بيانى كه در الفاظ و عباراتش به چشم مىخورد ، قرار دارد به طورى كه هر عبارتى از آن ، با شكلى آشكارا دقيق و زيبا ، انسان را وادار به فكر و خيال مىكند ، بلكه مىتوان گفت : هر كلمهاى از آن ، داراى اين ويژگى است ، و با قرار گرفتن در كنار كلمات ديگر ، صورت بيانى ديگرى به خود مىگيرد ، به اضافه آهنگ موسيقى ، كه دلها با شنيدن آن متأثر مىشوند و در برابر مطالب استوار ، و حقايق آشكار ، و قوانين منظم آن براى روابط و سلوك انسان معتدل ، و هدايتگرى آن به راه راست ، سرفرود مىآورد .
در بزرگترين معجزهء پيامبر اسلام ( ص ) يعنى قرآن مبين دو نكته جمع شده ، كه دو هدف را در بر دارند .
اوّل اين كه اعراب در پرتو قرآن ، معناى امر خارق العاده و بيرون از توانشان را درك كردند ، و جز آنان و افرادى نظير آنها - كه كارشناس سخن و بيان هستند - كسى را ياراى شناخت مقام و منزلت كلام خدا نيست .
دوّم اين كه قرآن از نوع كلامى است كه از راه وحى نازل شده ، و هميشگى است ، و خداوند آن را نگهبان است ، و وعدهء نگهدارى آن را تا قيامت داده است و خود فرموده :
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ
« البته ما قرآن را بر تو نازل كرديم ، و ما هم آن را محققا محفوظ خواهيم داشت » 2 و همين مطابق با رسالت آن حضرت است ، زيرا قرآن - به حسب آن چه خود بدان تصريح كرده - آخرين كتاب است كه توسط آخرين پيامبر فرستاده شده است ، بنابر اين پيامبرى بعد از وجود مبارك آن حضرت نيامده است .
پس مناسب همين است كه معجزه از سنخ كلام جاويد و ابدى باشد ، چنان