بدان باز خواست كنند . » 20
2 - آنچه كه در آن مجالى براى جولان انديشه و اظهار نظر باشد ، و آن را به پيامبر ( ص ) نسبت ندادهاند بلكه فقط تفسير به رأى است ، صحابه در اين جهت گاه با يكديگر اختلاف دارند . و اين در برخى از احكام فقهى است كه در قرآن صريحا بيان نشده است ، مثل عدّه زن باردارى كه شوهرش مرده است . پس برخى از صحابه و در رأس آنها « على بن ابى طالب ( ع ) » به اين دو آيه عمل كردهاند .
اوّل :
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً . . .
« كسانى كه از شما بميرند و زنانى بر جاى گذارند ، آن زنان بايد چهار ماه و ده روز ، عدّه نگهدارند . . . » 21
دوّم :
. . . وَ أُولاتُ الْأَحْمالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ . . .
« . . . عدّه زنان آبستن همان وضع حمل است . . . » 22
و نتيجه گرفتهاند كه چنين زنى بايد بيشترين مدّت را عدّه نگهدارد ، يعنى اگر چهار ماه و ده روز ، پيش از وضع حمل سر آمد ، بايد تا وضع حمل ، عدّه نگهدارد ، و اگر وضع حمل بيش از آن بود ، بايد تا چهار ماه و ده روز در عدّه به سر برد .
و عدّه ديگرى از صحابه و در رأسشان « عبد اللّه بن مسعود » گفتهاند : بايد تا هنگام وضع حمل ، در عدّه باشد براى عموم « و اولات الحمل احلهن ان يضعن حملهن » كه هم شامل زن مطلقه و هم شامل زنى مىشود كه شوهرش مرده است .
اگر فقهاى صحابه بر يك رأى اتفاق كردند ، يا در مورد تفسير آيهاى مربوط به حلال و حرام بيش از يك رأى از آنان نقل نشده باشد ، همان رأى حجّت است ، امّا اگر اختلاف كردند ، ساير فقها مىتوانند يكى از آن آراء را بپذيرند . و نبايد رأى ديگرى را قبول كنند ، موضوعاتى كه از صحابه در تفسير آن چيزى به جاى مانده است از جهت قوت و استحكام نظرات آن مختلف است .