سپس مىافزايد كه : « اختلافى در اين جهت بين مسلمين وجود ندارد كه قرآن بر حلال و حرام دلالت دارد و خود قرآن نيز همين را مىگويد :
أَ وَ لَمْ يَكْفِهِمْ أَنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ يُتْلى عَلَيْهِمْ . . .
« آيا آنان را بسنده نيست كه بر تو كتاب فرستادهايم و بر آنها خوانده مىشود . . . » 10
و مىفرمايد :
أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ . . .
« آيا در قرآن نمىانديشند . . . » 11
و نيز مىفرمايد :
. . . ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ . . .
« . . . ما در اين كتاب هيچ چيز را فرو گذار نكردهايم . . . » 12
و همچنين مىفرمايد :
. . . وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً وَ بُشْرى لِلْمُسْلِمِينَ
« . . . و ما قرآن را كه بيان كننده هر چيزى است و هدايت و رحمت و بشارت براى مسلمانان است ، بر تو نازل كرديم ، » 13 و آيات ديگرى نيز در اين زمينه وجود دارد ، پس چگونه سخن آنان صحيح است ؟ ! » 14 از اين سخن چنين مىتوان نتيجه گرفت كه : قرآن فقط براى تلاوت و تعبّد به آن و خواندن در نماز است ، همانطور كه عجمهايى كه با عربى آشنا نيستند چنين مىكنند .
وى سپس دلايلى در بطلان اين نظر آورده مىگويد :
« اساتيد ما گفتهاند كه : اگر قرآن معنا نداشته باشد ، معجزه نخواهد بود ، زيرا اعجاز قرآن بستگى به فصاحت برتر و عالى آن دارد ، و سخن ، فصيح و شيوا نخواهد بود مگر به حسن معنا و متناسب با مقام گفتار ، و پر معنى بودن ، همچون چشمهاى جوشان ، و داشتن الفاظ روان ، اگر شخصى كلمات مهمل و بى معنا را به صورت جمله در آورد و به آن تكلّم كند بدون آنكه ديگران