باشد ، و ترديد در آن كفر ، و زياد كردن بر آن ناروا است ، و همين قرآن متواتر و جاودانه تا روز قيامت است .
با اين واقعيّتهاى ثابت و متواتر در بين همهء نسلها پيرامون جمع آورى و تدوين قرآن پس چرا برخى روايات عجيب و دور از معناى تواتر قرآن كريم در كتابهايى چون « البرهان » زركشى و « الاتقان » سيوطى ديده مىشود ؟
كتابهايى كه همه گونه روايت را از حق و باطل جمع كرده است همانند كسى كه در شب تاريك هيزم و مار را با هم جمع مىكند . و اين روايات هرگز در شأن قرآنى كه داراى بنايى عالى و لطيف و از هر گونه عيب و نقصى پيراسته است ، نمىباشد ؟
دانشمند بزرگ اسلامى « مصطفى صادق رافعى » در كتاب « اعجاز القرآن » در رابطه با انگيزهء پيدايش اين گونه روايات مىنويسد ، « ما هيچ گونه روايتى را بدون اختلاف و ردّ و تأويل نمىيابيم به جز احاديث مربوط به الفاظ قرآن ، كه به اعتقاد همه به طور متواتر نقل شدهاند ، و همهء راويان در آن توافق دارند ، زيرا كه قرآن اساس دين است و اختلافى در مورد آن به وجود نيامد ، مگر پس از گسترش فتنهها و بدعتها ، و بازگشت بعضى از مردم به نفاق كه از جاهليت اوّلى به مراتب بدتر بود و بيشترشان از راه حق و يقين منحرف و نسبت به قوانين و حدود الهى گستاخ شدند ، و فتنهها و شبهات از همه سو به آنان روى آورد و در نتيجه هر كس مىخواست قرآن را طبق مذهب و نظر خويش تفسير و توجيه كند ، و آنان هرگز به هدف خود نمىرسيدند ، مگر اين كه در روايات دست مىبردند و امر ناپسندى را در آن جاى مىدادند ، به طورى كه مىتوانستند هر باطلى را تأويل كنند و به كرسى بنشانند و همچنين جز از راه جعل سخنانى دربارهء هر چيزى و مبالغه و پافشارى در مذمّت آن چيز كه اين سخنان نه از آن خداست و نه از آن پيامبر او ، و نه اهل حق از آن اطلاعى دارند و نه آنها را حق مىدانند ، اين امكان وجود نداشت .
و به نظر ما بيشتر اينها از افتراءات ملحدين است ، و گروه غاليان نيز بر آن افزودند ، آنان فرقههاى زيادى هستند ، و از روى دشمنى با يكديگر در آن
المعجزة الكبرى القرآن ( معجزه بزرگ پژوهشى در علوم قرآنى ) ( فارسى ) — صفحة 61
مساهمون: محمد أبو زهرة
ص٦١