جنايات باز دارد ، و عدالت انسانى مقتضى است كه بين مقدار جرم و مقدار كيفر ، برابرى وجود داشته باشد و هر چه جرم بيشتر باشد به همان تناسب كيفر نيز شديدتر باشد .
و به فرمودهء پيامبر ( ص ) « هر كه به ديگران رحم نكند ، خود نيز قابل ترحّم نيست . » و اين منطق عدالت و عقل است .
و اى كاش اين كيفر در مورد امريكائيهايى اجرا مىشد كه نسبت به هر چيز بى حرمتى روا مىدارند ، و استثمار و چپاولگرى آنان به حّدى است كه گاهى تمام سرمايههاى يك كشور را از آن خود مىكنند .
دزدى نيز شبيه « حرابه » است فقط از چند جهت با هم تفاوت دارند .
اوّل : اين كه دزدى تصرّف مال در پنهانى و از جايى محفوظ است اما « حرابه » گرفتن مال با زور و به طور آشكار مىباشد ، اما در عين حال جانى سعى مىكند كه در جايى دست به اين كار بزند كه فرياد كمك خواهى صاحب مال به گوش مردم نرسد تا به كمكش بيايند ، بنابراين كار او پنهان از جامعه انجام مىشود نه مخفى از صاحب مال .
دوّم : اين كه محاربه به صورت دسته جمعى و گروهى شكل مىگيرد و اين افراد با نيروى خود در برابر نيروى دولت مىايستند .
سوّم : اين كه در « حرابه » جرايم مختلفى وجود دارد ، لذا كيفرهاى آن نيز گوناگون است ، امّا در سرقت يك نوع جنايت بيشتر وجود ندارد و كيفر آن نيز يك نوع است و اين دو از دو جهت مانند يكديگرند ، يكى در ترساندن مردم است بهم زدن ، امنيت آنان كه ديگر احدى به جان و مال خويش ايمن نيست ، و ديگر اينكه تو به راهزنان قبل از دستگيرى آنان قبول است ، همان گونه كه توبه دزد نيز قبل از دستگيرى به نظر بسيارى از فقها - كه مطابق نصّ قرآن نيز هست پذيرفته مىشود .
كيفر سرقت در اين آيه مورد تصريح قرار گرفته است :
وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ فَمَنْ تابَ مِنْ بَعْدِ ظُلْمِهِ وَ أَصْلَحَ فَإِنَّ اللَّهَ يَتُوبُ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ