قوم ثمود و عاد روز قيامت را تكذيب كردند ، اما قوم ثمود به بانگ فوق العاده شديد هلاك شدند و قوم عاد نيز به بادى تند و سركش نابود شدند ، كه آن باد را خداوند هفت شب و هشت روز پياپى بر آنان مسلّط كرد ( كه اگر حاضر بودى ) مى ديدى آنان چون تنهء نخل ميان تهى ، به خاك درافتادند ، آيا هيچ مىبينى كه اثرى از آنان باقى مانده باشد ؟ و فرعون و اقوام پيش از او و قوم زشتكار لوط به خطا كارى پرداختند و با رسول پروردگارشان به نافرمانى برخاستند و خدا هم آنان را به عذابى افزونى دچار ساخت » 237 .
اين آيات شريفه در مقام انذار به حوادث قيامت و عذاب سختى است كه در انتظار سركشان و تبهكاران روى زمين است و با لحنى سخت و كوبنده ، مشركان ، كافران ، مفسدان ، متجاوزان و ستمگران را بيم مىدهد ، الفاظ با حروفشان و جملات با واژههايشان و مقاطع پايانى با زنگ پرطنين و گوشخراششان در ايجاد آهنگى هراس انگيز ، مشتركاند .
سپس در سوره « و الضحى » آواى رحمت گسترده حق را بخوانيد ، آن جا كه مىفرمايد :
وَ الضُّحى وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولى وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى وَ وَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدى وَ وَجَدَكَ عائِلًا فَأَغْنى فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
« قسم به روز روشن و قسم به شب ، آنگاه كه بيارامد كه خدا هيچ گاه تو را رها نكرده و دشمن نگرفته است و البته آن جهان براى تو بهتر از اين دنياست و پروردگار تو به زودى به تو چندان عطا كند كه خوشنود شوى ، آيا او تو را يتيمى نيافت كه در پناه خود جاى داد ؟ و تو را راه گم كرده يافت ، پس تو را ، راه نمود ، و تو را درويش يافت پس توانگر كرد پس به ( شكرانهء آن ) يتيم را ميازار وسائل را بانگ برمزن و نعمت پروردگارت را بازگو ( شكر گزار باش ) » 238 آياتى كه انسان را به تفكّر در هستى موجودات فرا مىخواند نيز آهنگى نرم و جذّاب دارد ، نظير آيات زير :