آسمان و زمين است » . 198
او مىگويد : « امر غير بديهى به امر آشكار و بديهى تنظير شده است و وجه شبه ، وسعت و عظمت مىباشد ، و اين سخن شگفت انگيز قرآن در انسان تأثير خاصّى دارد و با توصيف بهشت به خوبى و سرعت و عظمت انسان را به سوى آن تشويق و ترغيب مىكند » .
امّا تشبيه در آيه از نوع تشبيهى كه وى به حساب آورده است نيست بلكه هر دو امر ( مشبه و مشبه به ) نظرى و غير بديهى مىباشند ، و براى آگاهى و علم به آن دو ، نياز به خبر راست و علم ضرورى وجود دارد ، و اگر بگوييم مقصود تشبيه معقول ( وسعت بهشت ) به چيزى است كه تصوّر مىرود مشهود و محسوس باشد ( وسعت آسمان و زمين ) باز محتاج به حكايت خداوند متعال است و گرنه براى ما علم حاصل نخواهد شد خواه وسعت آسمان و زمين ، امر ضرورى و بديهى باشد و خواه نظرى .
ما وقتى تمام آيه را تلاوت مىكنيم در مىيابيم كه مقصود وسعت و فراخى نعمت است كه مانند وسعت مكان است ، خداوند مىفرمايد :
سابِقُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
« به سوى آمرزش پروردگارتان و بهشتى كه پهنايش به اندازهء پهناى آسمان و زمين است و براى مؤمنان به خدا و پيامبرانش مهيّا شده ، بشتابيد ، اين فضل خداست كه به هر كه خواهد عطا مىكند و فضل و كرم خدا بسيار عظيم است » 199 .
هدف آيه شريفه ترغيب به طلب آمرزش از خداى متعال و نيز توصيف بهشت است به اين كه بهترين موجود و پهناورترين پديده است و اگر جهنم گنجايش همه مجرمان و گناهكاران را دارد ، چون داراى هفت در جداگانه است ، پس قطعا بهشت نيز ظرفيت متقين و نيكوكاران را خواهد داشت ، زيرا وسعت و پهناى آن به اندازهء وسعت و فراخى آسمان و زمين است .
نمونه ديگر از تشبيه غير بديهى به بديهى به عقيده « رمّانى » سخن خداست كه