اهل سازشاند پس : « هر كه از خدا بترسد و راه ميانه و حق را پيش گيرد خداوند راه حلّ اين امر مشكل و مورد ترديد حسّ و عقل را از نظر ادامه زندگى به طور گوارا و خوش و يا جدايى به حق و روا به او نشان مىدهد ، و خدا براى هر چيزى اندازه و حدّى در نظر گرفته است » .
و پس از آن كه خداوند مدّت عدّه يائسه و زنى كه حيض نديده - كه سه ماه است - ذكر مىكنده به بيان عدّه زن باردار مىپردازد و خطاب به اشخاص به تنگ آمده ، متأسف و اندوهگين كه از خير يا شر گذشته و حال آگاه و از سرنوشت آيندهء خود بى خبرند ، مى فرمايد :
« وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً »
.
سپس به موارد وجوب پرداخت نفقه و خصوصيات آن ، و مسألهء رضاع و شيردان و وجوب آن اشاره مىكند و بعد مقدار واجب را بيان مىدارد كه هر كه به اندازه توانش - دارا به اندازه خود و تنگدست در حدّ توان - پرداخت كند :
لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها سَيَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ يُسْراً
و بدين ترتيب اين تعبيرات عالى قرآن ، بيانگر حال افرادى است كه به انتظار آيندهء تاريك خود هستند ، پس خداوند به آنان اميد مىدهد كه از اين مشكل ، رهايى و پس از سختى به آسايش دست يابند .
اين نوع سخن هنگامى ايراد مىشود كه روابط افراد با يكديگر بحرانى و تيره شده باشد و پس از دوستى دايمى و پايدار يا دوستى كه اميد دوام در آن مى رفت ، در آستانه جدايى و قطع رابطه قرار گيرند ، خداوند تقوى و عمل صالح را دو شرط براى گشايش و حل اين مشكل به شمار مىآورد كه با تحقّق اين دو ، دلها آرام مىگيرد و تسليم واقع مىشود اگر چارهاى جز آن نباشد و به واسطه ايمان ، شرايط پيش آمده را به خوبى مىپذيرد .
آرى قرآن بشر را به استوارترين راه ، رهنمود مىسازد ، تا پس از زندگى سخت و نااميد كننده دو همسر ، درهاى اميد را به روى آنان بگشايد و ثابت شود كه قرآن گرهگشا و مژده دهنده است نه سختگير و از هم جدا كننده .
اين آيات شريفه كه در آن مجاز و تشبيه به كار نرفته است ، در بالاترين