عدّهشان تا وقت زاييدن است و هر كه از خدا بترسد خدا كار او آسان گرداند ، اين فرمان خداست كه بر شما نازل كرد ، و هر كه از خدا بترسد او را پاداش بزرگ عطا كند ، ( و زنانى را كه طلاق رجعى دادهايد ) باز آنان در همان منزل خويش كه مقدور شماست ، بنشانيد و به ايشان آزار و زيان نرسانيد تا آنان را در رنج و مضيقه افكنيد ، و به زنان مطلقّه اگر باردار باشند تا وقت وضع حمل ، نفقه دهيد ، آن گاه اگر فرزند شما را شير دهند مزدشان را بپردازيد و با يكديگر به خوبى به مشورت بپردازيد و اگر با هم سخت گيرى كنيد ، پس ديگرى او را شير دهد ، تا مرد دارا به فراخى ، نفقه زن شيرده را بدهد و آن كه نادار و تنگ معيشت است ، هم از آنچه خدا به او داده انفاق كند كه خدا هيچ كس را جز به مقدار آنچه كه توانايى داده ، تكليف نمىكند و خدا به زودى بعد از هر سختى آسانى قرار دهد » 191 .
اين آيات شريفه در بردارنده احكام بسيارى چون طلاق ، عدّهء ، رجعت و بازگشت ، حال زنانى كه در عدّه به سر مىبرند ، برخى از احكام شير دادن ، نفقه و بيرون آمدن زنان در حال عدّه از خانه مىباشد .
ما در اين جا شاهد يك مسأله روحى و عاطفى هستيم كه خداوند با لطيفترين و دلسوزانهترين تعبير به آن اشاره مىكند و گويا مرهم و داروى شفابخش دلهايى است كه بر اثر جدايى و طلاق ، سوخته و جريحهدار شدهاند . »
زيرا موضوع اين آيات ، طلاق است و طلاق هنگامى است كه ظاهرا ديگر امكان سازش وجود ندارد پس دلها نگرانند و نوميدى سايه سنگين خود را بر آنان افكنده و روابط در حال قطع شدن است . لذا مىبينيم خداوند ، باب اميد را براى اينها كه از ادامه زندگى زناشوئى مأيوسند مىگشايد و پس از بيان حدود الهى و اين كه هر كه از حدود الهى تجاوز كند به خود ستم كرده است مىفرمايد :
لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذلِكَ أَمْراً
سپس به بيان احكام عدّه مىپردازد كه مرز جدايى يا بازگشت است و هر دو صورت بايد به شكلى نيكو صورت پذيرد ، و خاطرنشان مىسازد كه چون در اين امر ، برخى از انسانها ، تندخو و ناسازگارند و برخى ديگر خوش اخلاق و