با من مجادله مىكنيد با اين كه خدا مرا هدايت كرده است » 164 .
و نيز از نوع استفهامى كه دلالت بر استحاله موضوع آن دارد ، آيهاى است كه بيانگر خطاب خداوند در قيامت ، به عيسى بن مريم ( ع ) دارد و مىفرمايد :
وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ما يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي وَ لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَ أَنْتَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبادُكَ وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
« زمانى كه خدا به عيسى بن مريم ( ع ) گويد : آيا تو مردم را گفتى كه من و مادرم را دو خداى ديگر به غير از خداى عالم اختيار كنيد ؟ عيسى ( ع ) گفت :
خدايا تو از ( هر گونه نقص ) منزهى ، هرگز مرا نرسد كه چنين سخنى به ناحق گويم و چنانچه گفته بودم تو آگاه مىشدى كه تو از ضمير من آگاهى و من از سرّ تو بىخبرم كه تو البته به اسرار جهان بسيار دانايى ، من به آنان چيزى جز آنچه مرا بدان امر كردى ، نگفتم ، كه خداى يكتا را بپرستيد كه پروردگار من و شماست و تا من در ميان آنان بودم ، تو خود بر آنان گواه بودى ، و چون مرا قبض روح كردى ، باز خود نگهبان آنان بودى ، و تو بر همه چيز شاهدى ، اگر آنان را عذاب كنى ، آنان بندگان تويند و اگر بر آنان ببخشى باز تو بىهمتا و حكيمى » 165 .
در اين جا ، از گفتگويى كه بين خداوند و عيسى بن مريم ( ع ) در روز قيامت انجام خواهد شد ( همانطور كه خداوند به ما اطلاع داده است ) پى مىبريم كه استفهام در اين آيه شريفه بيانگر اين است كه : امكان ندارد عيسى ( ع ) به مردم بگويد كه شما ، من و مادرم را به عنوان دو خدا بپرستيد ، از اينرو در پاسخ ، به بيان همين نكته پرداخته است كه : نبايد و نشايد كه چنين سخنى از ناحيهء بنده و فرستاده خدا ، عيسى ( ع ) باشد .
نوعى ديگر از استفهام در قرآن ، استفهام به معناى افحام و ردّ كردن خصم با دليل است ، نظير اين آيه شريفه :
وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ