گمراهان اقامه شده و توجّه آنان را به هستى و مخلوقات معطوف داشته است مىيابيد ، خداوند از قول او چنين بيان مىدارد :
قالَ يا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَ يُؤَخِّرْكُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذا جاءَ لا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ قالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَ نَهاراً فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعائِي إِلَّا فِراراً وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهاراً ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَ أَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْراراً فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يُمْدِدْكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً ما لَكُمْ لا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقاراً وَ قَدْ خَلَقَكُمْ أَطْواراً أَ لَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَماواتٍ طِباقاً وَ جَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُوراً وَ جَعَلَ الشَّمْسَ سِراجاً وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَباتاً ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيها وَ يُخْرِجُكُمْ إِخْراجاً وَ اللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِساطاً لِتَسْلُكُوا مِنْها سُبُلًا فِجاجاً
« نوح گفت : اى قوم ! من شما را آشكارا بيم مىدهم ، كه خدا را پرستش كنيد و از او بترسيد و مرا پيروى كنيد ، تا خدا از گناهان شما درگذرد ، و اجلتان را تا وقت معيّن ( عمر طبيعى ) به تأخير افكند ، كه چون اجل الهى وقتش فرا رسد ، هيچ تأخير نيفتد - اگر بدانيد - نوح ( ع ) گفت : بار الها من آنچه قوم خود را شب و روز دعوت كردم ، دعوت ( و دلسوزى ) كه من جز بر فرار و اعراض آنها نيفزود ، و هر چه آنان را به مغفرت و آمرزش تو فرا خواندم ، انگشت بر گوش نهادند و جامه به رخسار افكندند و ( به اراده خود ) اصرار كرده و استكبار ورزيدند ، سپس آنان را آشكارا و در پنهان ( به سوى تو ) فرا خواندم و گفتم : به درگاه پروردگارتان توبه كنيد كه او بسيار آمرزنده است ، تا باران را بر شما فرو ريزد ، و بر اموال و پسران شما بيفزايد و باغهاى خرّم و نهرهاى جارى به شما عطا كند ، چرا شما خدا را به عظمت و وقار ياد نمىكنيد ؟ و حال آن كه او شما را ( از نطفهاى ) به گونههاى مختلف بيافريد ، آيا نديديد كه خداوند چگونه هفت آسمان را زير يكديگر ( و منظم ) آفريد و در آنها ماه را فروغى تابان و خورشيد را چراغى فروزان ساخت و خدا شما را از زمين رويانيد آن گاه بار ديگر به زمين باز گرداند و ديگر بار شما را از آن برانگيزد ، و خدا زمين را براى شما گستراند ، تا در آن راههاى فراخ را بپيماييد » 134 .