وَ ما كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُونَ أَقْلامَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَ ما كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ
« . . . زمانى كه آنان براى كفالت و نگهدارى مريم ، قرعه مىزدند و كارشان به نزاع مىكشيد ، تو حضور نداشتى » 130 .
و نيز درباره سرگذشت موسى ( ع ) و حوادث زمان او مىفرمايد :
وَ ما كُنْتَ بِجانِبِ الْغَرْبِيِّ إِذْ قَضَيْنا إِلى مُوسَى الْأَمْرَ وَ ما كُنْتَ مِنَ الشَّاهِدِينَ وَ لكِنَّا أَنْشَأْنا قُرُوناً فَتَطاوَلَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ وَ ما كُنْتَ ثاوِياً فِي أَهْلِ مَدْيَنَ تَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِنا وَ لكِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ وَ ما كُنْتَ بِجانِبِ الطُّورِ إِذْ نادَيْنا وَ لكِنْ رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ
« و ( اى رسول ما ) تو آن هنگام كه ما به موسى مقام نبوت عطا كرديم ، به جانب غربى كوه طور ، اصلا نبودى و حضور نداشتى و ليكن ما امم و قبايلى را بيافريديم كه عمر دراز يافتند ( و همه عمر را به غفلت و جهالت گذرانده و هلاك شدند ) و تو ميان اهل مدين نبودى تا آيات ما را بر آنان تلاوت كنى و لكن ما ( پيامبرى مانند تو را ) به رسالت مىفرستيم ، و تو وقتى كه ما ( به موسى ) ندا كرديم ، به جانب كوه طور نبودى امّا ( آگاهى تو از اخبار غيبى ) به اقتضاى لطف و رحمت پروردگارت به توست ، و براى اين است كه قومى را كه پيش از تو پيامبر منذرى بر آنان نيامده ، از خدا بترسانى ، شايد متذكّر شوند » 131 .
محمّد ( ص ) خود شاهد حوادثى كه در داستانهاى قرآن آمده است ، نبود ، داستانهاى راستى كه در تاريخ انبيا ، در كتابهاى رايج و تحريف نشده اهل كتاب وجود دارد و اين خود نشانهء صحت و درستى آن حوادث است .
در مكّه مدرسهء خداشناسى و علوم الهى وجود نداشت ، بلكه در آن جا از يهود و نصارى نيز - به جز گروهى كه به دروغ و بهتان مىگفتند :
پيامبر ( ص ) قرآن را از ديگرى آموخته است - وجود نداشت ، خداوند در ردّ ايشان مىفرمايد :
لِسانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَ هذا لِسانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ
« زبان كسى كه ( تعليم قرآن را ) به او نسبت مىدهند ، غير عربى است ، امّا اين قرآن به زبان عربى فصيح است » 132