اين جملات عالى به وضوح ، مايه تسكين و دلگرمى پيامبر خاتم ( ص ) است ، زيرا در آن به سرگذشت نوح اشاره مىكند و اين كه چگونه دلايل غير قابل ترديد آن حضرت براى قومش جز نفرت و دورى آنان از حق و اصرارشان بر باطل نيفزود و همه اينها سبب تسلى و آرامش رسول اللّه ( ص ) است ، تا بر كفر كافران و عناد و جمود آنان - با وجود دلايل آشكار و قطعى - افسوس و حسرت نخورد .
بنابر اين در داستان نوح ( ع ) علاوه بر تسكين و آرامش خاطر براى آن حضرت و درسهايى كه براى پويندگان حق و راستى ، آرامش بخش است ، استدلال بر توحيد نيز شده است ، يكى اين كه : تنها خداوند آفريدگار جهان است ( توحيد نظرى ) و ديگر اين كه : تنها او سزاوار پرستش است و جز او معبودى نيست ( توحيد عملى ) .
بيان كردن توحيد در قالب داستان ، به آسانى در جان آدمى مىنشيند و تكرار آن ، آثارى بر جاى مىگذارد كه سرانجام سبب ايمان مىشود .
در داستان يوسف ( ع ) نيز موضوع فرا خواندن به توحيد و يكتاپرستى به وضوح ، به چشم مىخورد ، او در زندان ، ديگران را به توحيد و پرستش خداى يگانه فرا مىخواند و براى اثبات آن دليل مىآورد ، و اين كار موجب آرامش و تسلى خاطر او در زندان بود .
خداوند از قول او به ياران زندانىاش چنين حكايت مىكند :
قالَ لا يَأْتِيكُما طَعامٌ تُرْزَقانِهِ إِلَّا نَبَّأْتُكُما بِتَأْوِيلِهِ قَبْلَ أَنْ يَأْتِيَكُما ذلِكُما مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّي إِنِّي تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ كافِرُونَ وَ اتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبائِي إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ ما كانَ لَنا أَنْ نُشْرِكَ بِاللَّهِ مِنْ شَيْءٍ ذلِكَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَيْنا وَ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ يا صاحِبَيِ السِّجْنِ أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا أَسْماءً سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ
« ( يوسف ( ع ) به دو يار زندانى خود ) گفت : من شما را پيش از آن كه طعام آيد و تناول كنيد به تعبير خوابتان آگاه كنم كه اين علم را خداى به من