فرزند است ، در عبارات و آهنگهاى ملايم و معانى پر عاطفه آن احساس مىكنيم ، و در هيچ زبان و كلامى مثل چنين عباراتى را كه بيانگر مهربانى و ملايمت در دعوت و تبليغ است نمى يابيم ، چرا كه اين عبارات ، سخن خداى دانا ، حكيم ، بى همتا و گرامى است .
به همان اندازه كه در سخنان فرزند ، دلسوزى ، مهربانى و عاطفه ديده مىشود به همان اندازه در سخنان پدر - همانطور كه در قرآن آمده است - بيگانگى و خشونت احساس مىشود ، همچون صداى گوش خراش صخرهها ، با اين همه ، اين جهت مانع از آن شد كه فرزند مهربان به پدر وعده طلب آمرزش از خدا براى او بدهد ، زيرا كه ابراهيم در پيشگاه الهى داراى عظمت و مقام است چنانچه گفت : « او به من مهربان است » .
امّا خداى متعال به اطّلاع وى مىرساند كه حق ندارد براى پدرش طلب آمرزش كند ، زيرا هر كس در گرو اعمال خويش است ، و هيچ كس بار گناه ديگرى را به دوش نمى كشد ، و هر انسانى به حساب عمل خود مىرسد ، اگر نيكى كرده جزاى نيك و اگر بدى كرده است ، جزاى بد مىبيند ، خداوند از آمرزش خواستن براى مشركان ، جلوگيرى كرده است ، و اگر چه از ابراهيم بخاطر آمرزش خواهى براى پدرش در گذشت ، امّا او را فرمان داد تا از پدر بيزارى بجويد ، او نيز براءت جست خداوند متعال در اين زمينه مىفرمايد :
ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ وَ ما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ
« پيغمبر و گروندگان به او ، نبايد براى مشركان هر چند خويشان آنها باشند ، از خدا آمرزش خواهند ، بعد از آن كه آنان را اهل دوزخ شناختند ، ابراهيم هم براى پدرش از خدا آمرزش خواست ( اين نبود مگر ) به موجب عهدى كه با او كرده بود ، پس چون بر او محقق شد كه ( آذر ) دشمن خداست از او بيزارى جست ، كه ابراهيم شخصى بسيار بردبار و خداترس بود » . 105