نخواهيم رسيد .
صاحب « الشفاء » ، « قاضى عياض » وجوه اعجاز قرآن را به 4 نوع محدود مىكند :
اوّل ، حسن تأليف و هماهنگى كلمات ، و فصاحت و بلاغتى كه بالاتر از توان عرب مىباشد .
دوّم ، نظم فوق العاده و اسلوب شگفت انگيز آن ، كه مغاير اسلوب كلام عرب است ، و نيز روشهاى نظم و نثر آن از جهت وقف در مقاطع آيات ، و انتهاى فواصل آيات كه هرگز قبل از آن و بعد از آن نظيرش ديده نشده است ، و هيچ كس توان مماثله با آن را ندارد .
سوّم ، خبرهاى غيبى ، و پيشگوييهاى صحيح از حوادث آينده ، كه بعدا به همان صورت تحقق يافت نظير :
لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِينَ
« انشاء اللّه به زودى و با امنيت به مسجد الحرام وارد خواهيد شد . . . » 25 و يا :
غُلِبَتِ الرُّومُ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ فِي بِضْعِ سِنِينَ
« روميان در نزديكترين سرزمين ( به جزيرة العرب ) مغلوب شدند ، ولى آنان به زودى پيروز خواهند شد ، چند سال بيشتر طول نمىكشد . . » 26 . و پيشگوييهاى ديگر كه همگى درست از آب درآمد .
چهارم ، خبر دادن از دورههاى گذشته و امّتهاى از ميان رفته و شرايع محو شده ، كه جز عدّه كمى از علماى اهل كتاب كه عمرشان را در اين راه صرف كرده بودند ، آن هم به طور جزيى ، فرد ديگرى از آن اطلاع نداشت .
و وقتى پيامبر اسلام ( ص ) آن ماجراها را بعينه و به طور كامل بيان مى كرد ، آنان به درستى و راستى آن اعتراف مىكردند و مىپذيرفتند كه آن حضرت آن را از راه درس خواندن به دست نياورده است ، چون مىدانستند كه او درس ناخوانده و مكتب نرفته بود .