أبيه وقد أثقلته الجراحات وهو يبكي ، فقام إليه ، فقبّل ما بين عينيه وقال : فداك أبوك ، لقد سررتني واللَّه يا بنيّ ، فما يبكيك ، أفرح أم جزع ؟ فقال : كيف لا أبكي وقد عرضتني للقتل ثلاث مرّات ، فسلّمني اللَّه تعالى ، وكلّما رجعت إليك لتمهلني فما أمهلتني ، وهذان أخواي الحسن والحسين ما تأمرهما بشيء . فقبّل عليه السلام رأسه ، فقال : يا بنيّ ! أنت ابني وهذان ابنا رسول اللَّه ، أفلا أصونهما من القتل ؟ قال : بلى يا أباه ، جعلني اللَّه فداك وفداهما . « 1 »
القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 20
هامش
( 1 ) - وديگر ، در اكمال الدين ، سند به اصبغبن نباته مىرسد وأو از علي عليه السلام روايت مىكند كه فرمود :
خير الخلق وسيِّدهم بعد الحسن ابني أخوه الحسين المظلوم بعد أخيه ، المقتول في أرض كرب وبلاء ، ألا وإنّه وأصحابه من سادة الشّهداء يوم القيامة .
يعنى ، بهترينخلق بعد از حسن ، برادرش حسين مظلوم است كه در ارض كرب وبلا شهيد مىشود . وأو وأصحاب أو از سادات شهيدانند در روز قيامت .
سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشّهدا عليه السلام ، 1 / 325
بالجملة أبو امامهء باهلى اين نامه بگرفت وراه درنوشت ودر كوفه حاضر حضرت أمير المؤمنين عليه السلام شده تسليم داد ، أمير المؤمنين بعد از قرائت آن مكتوب ، به اين گونه پاسخ نگاشت :
أمّا بعد ، فقد بلغني كتابك تذكر اصطفاء اللَّه تعالى محمّداً صلى الله عليه وآله [ . . . ] . قد عرفت مواقع نصالها في أخيك وخالك وجدّك وأهلك وما هي من الظّالمين ببعيد .
در جمله مىفرمايد : « هان اى معاوية ! برگزيدن خداوند ، محمد را از بهر ترويج دين ونيرو دادن مر اورا به دست أصحاب أو ، تذكره مىكنى . همانا روزگار آثار عجيب تورا پوشيده همىداشت . گاهى كه آزمون خداوند ونعمتهاى اورا در حق پيغمبر ما بر ما عرضه مىدارى ، اين بدان مانَد كه كس آموزگار كمانداران را به مرامات خوانَد يا خرما به نخلستان هجر برد . گمان كردى كه فاضلترين مردم أبو بكر وعمر است ؟ اگر اين گمان به يقين پيوندد ، تورا چه سود ، واگر از در خطا باشد ، تورا چه زيان . با كدام فضل وفضيلت در ميان فاضل ومفضول وراعى ورعيت حكومت توانى كرد ؟ اسراى كفار وفرزندان ايشان كه در فتح مكة از بند أسر وقيد رقيت به حكم پيغمبر آزاد شدند وهنوز آلايش كفر از ساحت ايشان سترده نيست ، كجا رواست كه در مهاجرين اولين وطبقات ودرجات ايشان سخن كنند . اين بدان مانَد كه بر صورت قدحى كه بيرونِ اقداح قمار است ، كس بهره ونصيب طلب كند . چگونه در امر خلافت وامامت حكومت توانَد كرد كسى كه در مبتدأ ومنتها محكوم بايد بود ؟
هان اى معاوية ! با اين كه نارسايى خويش را از وصول اين امر مىدانى ؛ چرا آسوده نمىنشينى وآنجا كه تقدير بر مرتبت ومقام تو تقرير يافته ، قرار نمىگيرى ؟ بر تو نيفتاده است كه از غالب يا مغلوب سخن كنى وحال آن كه در طريق غوايت قدممىزنى واز راه اقتصاد بهيكسوى مىروى ومن نه از درِ مفاخرت ، -