هامش
- بعد از آن ، حنظله بن أسعد العجلي در ميان دو صف آمده وندا كرد كه : « اى قوم ! من بر شما از عقاب قوم نوح واز عذاب عاد وثمود مىترسم . اگر خواهيد كه مستحق عقوبت نشويد ، دست از قتل امام حسين رضي الله عنه كوتاه كنيد . »
أمير المؤمنين حسين فرمود : « اى پسر أسعد ! اين قوم استحقاق عذاب خداوندى پيدا كردهاند كه دعوت تو را قبول نمىكنند وكدام خير وفلاح از ايشان توقع توان داشت كه برادران صالح را كشته اند وقاصد جان ما گشته . »
ابن أسعد گفت : « صدقت يا ابن رسول اللَّه ! اكنون داعيه دارم كه باخوان خود ملحق گردم . »
امام حسين رضي الله عنه فرمود : « برو به منزلي كه بهتر از دنيا وما فيهاست . »
ابن أسعد گفت : « سلام بر تو واهلبيت تو باد ! اميد مىدارم كه خداى تعالى در بهشت ما وتو را به هم رساند . »
امام حسين آمين گفت وابن أسعد بر مخالفان حمله آورد وجنگهاى مردانه كرد تا شهادت يافت .
ميرخواند ، روضة الصفا ، 3 / 159 - 160
پس حنظلةبن أسعد شبامى آمد وسپروار در پيش روى آن امام اخيار ايستاد وتير ونيزه وشمشير آن كافران را بر روى وسينهء خود خريد وبه آواز بلند مىگفت : « يَا قَوْمِ إنِّي أخافُ عَلَيْكُمْ مِثْلَ يَوْمِ الأحْزابِ * مِثْل دَأب قَوْم نُوحٍ وَعادٍ وَثَمُود وَالَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ وَما اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْماً لِلْعِباد * وَيا قَوْمِ إنَّي أخافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنادِ * يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ ما لَكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ » ، يا قوم ! لا تقتلوا حسيناً « فَيُسْحِتَكُمُ بِعَذابٍ وَقَدْ خابَ مَنِ افْتَرى »
واينها نصيحتى چند است كه مؤمن آل فرعون با قوم فرعون مىگفت . يعنى : « اى قوم ! من مىترسم بر شما مثل آن عذابها كه بر امتهاى گذشته وارد شد ، مانند عذاب قوم نوح وعاد وثمود وآنها كه بعد از ايشان بودند وخدا نمىخواهد ستمى براي بندگان خود . اى قوم ! من مىترسم بر شما از عذاب روز قيامت . روزى كه رو از محشر بگردانيد به سوى جهنم وشما را از عذاب خدا نگاهدارندهاى نباشد . اى قوم ! مكشيد حسين را ، پس مستأصل گرداند خدا شما را به عذاب عظيم . به تحقيق كه نااميد كسى است كه بر خدا افترا بندد . »
پس امام حسين عليه السلام گفت : « اى پسر أسعد ! خدا تو را رحمت كند ، ايشان مستوجب عذاب شدند در هنگامى كه نصيحت تو را قبول نكردند . تو را وأصحاب تو را دشنام دادند . اكنون چگونه مستحق عذاب اليم نباشند كه بزرگان دين را به قتل آوردند . »
حنظله گفت : « فداى تو شوم . آيا به ثواب خدا نمىرسم وبه برادران خود ملحق نمىشوم ؟ »
حضرت فرمود : برو كه براي تو در آخرت مهيا گرديده است آن چه بهتر است از دنيا وآن چه در دنياست . مىروى به سوى مُلكى كه زوال ندارد . »