فإنّهم لن « 1 » يروك إلّاما تحبّ ، « 2 » ولن يصل إليك منهم مكروه ( 14 * ) 1 ؟ فقال الحسين : أنت أخو أخيك ، أتريد أن يطلبك بنو هاشم بأكثر من دم مسلم بن عقيل « 2 » ؛ لا واللَّه لا أعطيهم « 3 » بيدي إعطاء الذّليل ، « 4 » ولا أقرُّ إقرار العبيد « 2 » . « 5 » عباد اللَّه ، « إنِّي عُذتُ بربِّي وربّكم أن ترجُمون » « 6 » ، « أعوذُ بربِّي وربّكم من كُلِّ متكبِّر لا يؤمنُ بيومِ الحِساب » « 7 » « 3 » . « 8 »
الطّبريّ ، التّاريخ ، 5 / 425 / عنه : القمّي ، نفس المهموم ، / 241 - 242 ؛ مثله :
ابن الأثير ، الكامل ، 3 / 287 - 288 ؛ النّويري ، نهاية الإرب ، 20 / 441 - 442 ؛ ابن كثير ، البداية والنّهاية ، 8 / 179
هامش
( 1 - 1 ) [ البداية : يؤذوك ، ولا ترى منهم إلّاما تحبّ ] .
( 2 - 2 ) [ نفس المهموم : فقال له الحسين عليه السلام ] .
( 3 ) - [ نفس المهموم : أعطيكم ] .
( 4 ) ( 2 ) [ نفس المهموم : ولا أفرّ فرار العبيد . ثمّ نادى : يا ] .
( 5 ) ( 3 ) [ لم يرد في النّهاية ] .
( 6 ) - سورة الدّخّان ، 20 .
( 7 ) - سورة المؤمن ( أو غافر ) ، 27 .
( 8 ) - « به من بگوييد آيا به عوض كسى كه كشتهام يا مالي كه تلف كردهام يا قصاص زخمى كه زدهام ، از پىمنيد ؟ »
گويد : اما خاموش ماندند وبا وى سخن نكردند .
گويد : آنگاه بانگ زد : « اى شبث بن ربعي ، اى حجاربن أبجر ، اى قيس بن أشعث ، اى يزيد بن حارث ! مگر به من ننوشتيد كه ميوهها رسيده وباغستانها سرسبز شده وچاهها پرآب شده وپيش سپاه آمادهء خويش مىآيى ، بيا ؟ »
گفتند : « ما ننوشتيم . »
گفت : « سبحان اللَّه ، چرا ، به خدا شما نوشتيد . »
گويد : آنگاه گفت : « اى مردم ! اگر مرا نمىخواهيد بگذاريدم از پيش شما بهسرزمين امانگاه خويش روم . »
گويد : قيس بن أشعث گفت : « چرا به حكم عموزادگانت تسليم نمىشوى ؟ به خدا با تو رفتارى ناخوشايند نمىكنند واز آنها بدى به تو نمىرسد . »
حسين بدو گفت : « تو برادر آن برادرى ، مىخواهى بنىهاشم بيشتر از خون مسلم بن عقيل را از تو مطالبه كنند ؟ نه به خدا ، مانند ذليلان تسليم نمىشوم ومانند بردگان گردن نمىنهم . اى بندگان خدا ! من از اين كه سنگسارم كنيد به پروردگار خويش وپروردگار شما پناه مىبرم . از شرّ متكبرانى كه به روز حساب ايمان ندارند به پروردگار خودم وپروردگار شما پناه مىبرم . »
پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، / 3024 - 3025